Eşikte Kalan Şiiri - Merih Koçali

Acılarım inatçı.
Geceyi sabaha bağlayan
eski bir saat gibi
durmadan çalışıyorlar içimde.

Her biri uzun uzun düşünülmüş
bir cümlenin yarası.
Duvarlarda solmuş gölgeler,
masada soğumuş bir çay,
kül tablasında yarım kalmış bir sigara…
Hiçbirinin yeri değişmedi.

Güvenin uğramadığı bir kapının önünde
uzun süre bekledim.
Kapının altından ince bir ışık sızıyor,
içeride bir hayatın sıcaklığı dolaşıyordu.

Ben dışarıdaydım.

Taş soğuktu.
Ellerim ceplerimde,
başım eğik değildi;
yalnızca bekliyordum.

Sonra kapının açılmayacağını anladım.

Beklemekten değil,
kendimden vazgeçmekten yoruldum.

Sadakat benim için
boynuma takılmış paslı bir anahtar gibiydi.
Ağırdı.
Tenimi acıtıyordu.
Yine de
hangi kapı kapanırsa kapansın
anahtarımdan vazgeçmedim.

Yolumu kendim seçtim.

Karanlık bastığında
şehir ışıklarını yakmadı benim için.
Yağmur başladı,
asfalt siyaha döndü,
ayakkabılarım su aldı.

Yürüdüm.

Yanlışsa bedelini ben ödedim.
Doğruysa sevincini
kimseye borçlanmadım.

Beni uzağa bırakan
şimdi kendi sessizliğinde otursun.

Bir gece pencereye yağmur vururken
eski bir ses dolaşabilir odada.
Bir sandalye hafifçe çekilir,
bir fincanın yeri hatırlanır,
duvarın bir köşesinde
unutulmuş bir gölge belirir.

O vakit anlaşılır
neyin eksildiği.

Çünkü giden yalnızca bir beden değildir;
birlikte kurulabilecek
bir hayat da çekip gider odadan.

Gözlerimden düşen yaş
yenilgiden değil.
Geç kalmış bir fark ediştir.

Artık hiçbir kapının önünde
avuç açmıyorum.

Eşiği geçtim.

Arkamda bir kapı kapandı,
içeride bir hayat eksildi.

Benim içimdeyse
ilk kez
hiçbir şey eksilmedi.