Duvar Şiiri - Ömer Albayrak Hayat Mr

Duvarların dili yok sanırdım,
En çok onlar susarmış.
Bir sokağın ortasında karşıma çıkan duvar,
bir evin içinde büyüyen duvar,
iki yürek arasına usulca bırakılan o görünmez duvar...

Hepsine baktım.
Bazısını ellerimle yokladım,
bazısına alnımı dayadım.
Birinin üzerinden geçmek için eski bir merdiven buldum;
merdiven kısaydı, duvar uzun.
Bazı duvarları sevdiklerimle birlikte aştık, bazılarında yan yana durup baska tarafa baktık.

Sonra fark ettim,
benim de duvarlarım varmış.
Kimini kırılmayayım diye örmüşüm,
kimini kırmayayım diye.
Bir kısmını yıllar örmüş,
bir kısmına ben tuğla taşımışım.

Şimdi bir duvar görünce hemen aşmak istemiyorum.
Kimi duvarın ardında bir bahçe vardır,
kimi duvarın ardında yalnızca başka bir duvar.
Bazı duvarların kapısı olur,
anahtarı da cebimizde durur;
yıllarca açmayız.
ötesinde özlediğimiz bir ses vardır, duyulur gidilemez.

Bir gün bir duvarın dibinde uzun uzun oturdum. Ne aşmak istedim,
ne yıkmak.
Gölgesine baktım.
Duvarın da güneşe ihtiyacı varmış.
Öte yanında kalanla aramızda yalnızca bir avuç suskunluk vardı.
O suskunluğu aşmak için merdiven yetmedi.
İki tarafın da aynı yere bakması gerekiyordu.
Bambaşka havadaydiık bakamadık.

Ben artık duvarları düşman saymıyorum.
Kimi beni korudu,
kimi benden bir şey sakladı,
kimi de kendime dönmem için orada durdu.
Her duvarın bir hikâyesi var.
Benimkilerin çoğunu henüz anlatacak kadar yakından tanımıyorum.

Benim duvarlarım önüne çıkmaz kimsenin
Bilirim içinden geçip yol olur....