Aşk çalar, kayıtsız keskin virandır yurdum
Gam salar, durgun sularda dalgalı ruhum
Divane gezer, başsız; yardan savrulurum
Susar içimdeki yangın, çığ gibi vurgun
Meçhule demir almışken ufuktaki gemi
Ne gam, ne tasa
Umurumda mı dünya
Kime az geldi?
Kim kaldı da kendine, vermedi?
Zahmeti çekene, bereketi işi bilene
Bu cihan herkese yeter
Kimi gidenler, izinde kalır
Kimileri kalmaya, çoktan gitmiştir
Nereye gittiğinin bir önemi yok
İnsan dön-e-meyene kırılıyor
Ve İnsan gün batımında
Bir daha “gelirim” diyemeyen sessizliğe yeniliyor
Kimi sever insan?
Uzaktaki,
Eskitemediğini...
Eksiltemeden yürekten,
Üç günde sev-e-mediğini...
Kıyamda kıyıldı nikahı kıyametin
Kimse kim? Var mı önemi vekâletin?
Yoldan çekilmiş nöbetteki şeytan
Yer gök; kana bulanmışken, doymayan insan...
Aması yok, âmâsı çok karanlığın
Korkuna konar kasvet
Kurda Kurt Kuzuya kanat kesersin
Ahın ağlar atın aşar arazını
Kolun kırık kör karanlık kanarsın
Kuma, kumar, kusar
Uyum, uyma, umar
Mânâ, marifet, ol medar
Aşk, asuman, ağlar
Ravza, rüştüne, renktir
Anlamını yitirdi zaman içinde sen olmayınca
Akrep ile yelkovan arasındayım
Geçmiyor zaman, içimden geçse de hiç durmadan
Kusura bakma, kusur arayanda
Seni bulmak gibi bir kusurum yok
İçimde olmanın rehaveti üstümde
Ellerimi nereye koysam bir yabancının kusursuz cinayeti
Umut, demiştim, sinsi bir paspas kapı eşiğinde
Gelenin gidenin ayak sildiği çamurlu masumiyet
Bizden zayi, ziyası hiçliğinde kifaye
Gölgemi kiraladım dünkü gazetelerin üçüncü sayfasına
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!