Ersoy Oktay Şiirleri - Şair Ersoy Oktay

Sokak Çağırır,
Bilinmezler bekler,
Karanlığın kesişme noktasında
Devriye dir gizem.
Sinsice ruhuna korku ekler

Ne savaşlar verdim,
Silahsız, kalkansız,
karşımda vicdansız bir ordu,
Kalbimde umudum vardı.
Ne buhranlar yaşandı bu uğurda.
Korkular, umutsuzluklar, yanılgılar,

Her yerde ve her şeyde Seni arıyorum seni,
Kalbim yolunda, gözüne mil çekilmiş ama
Cahilim ayıramıyorum, kömür ile mücevheri,
Çok zorluyorum, inşallah bulacağım sonunda

Çürümüş perde gibi ruhum, lime lime,

İtiraf edemediğin şeyler var,
Söylemeni beklediğim.
Dağlamam gereken yaralarım,
Biraz önce verdiğin.
Vazgeç’ler verdin bugün
Geçmeyi istemediğim.

Yalnızlık;
İnsanın benliğini,
kainat karşısında ki
konumlandırmasından
doğan,
“Bir”le bütünleşme hadisesidir.

Bir sabah uyandığımda,
Uçuyor olsa balıklar,
Mekan olmasa,
Baksam Afrikalı bir çocuğun
Gözlerinden,
soframda duran havyara

Aslında ağdalı, derin şiirlerim var inanamazsın.
En basitlerini koyuyorum rafa. Mazallah Anlamazsın.....

Yürek taşınamaz yüklere talepte,
Akıl ise inat, tecrübeyle olmaz diyor.
İnanmamaya meyilli olmakla birlikte,
Ne gelirse senden, baştacı ediyor.

Hani sen şimdi uyuyorsun ya,
Yemek yiyorsun hani,
Gülüyorsun olur olmaz şeylere de,
Seviyorsun birini....
Meraktayım...
Nasıl rahat ediyorsun.

Lüzumsuz tevazu, nasıl kibre denkse,
Bana sakın, sensizde oluyormuş deme..
Öyle sırıtıyor ki üzerinde bensizlik.
Ha çırılçıplaksın, ha alabildiğine giyinik...