Ersoy Oktay Şiirleri - Şair Ersoy Oktay

Toprakları istila edilmiş, çaresiz bir kral gibiyim.
Soytarı umuduyla acılarını gölgelemeye debelenen.
Farkındayım aslında gerçekler gün gibi aşikar.
Yüzümde emanet tebessüm, ölüme ya üç yada beş var....

Yeter rabbim yükleme, sağlam yeri kalmadı yürek yurdumun.
Eyyüb olarak yaratmadın ki, çok yorgun bu kulun...

Her eylül dirilirim ben,
Tabiatın aksine,
Yeşil saplı hançerler gibi,
Vahşice yüreğimi deler,
Açar içimde, kitaplarda adı geçmeyen çiçekler,
renk renk,

Gece, siyah gözlerinden
Yoksa umut ışığım mı süzülen aydan?
Yakamoz yol gösteriyor da
Bende mi kalmamış artık derman?

Önümde uzanmış koca bir umman

Seni, bir yağmurlu sonbahar günü istedim.
Umudum yoktu...
Bütün özgüvenimi toplayıverdim,
Emanet verdiğim ellerden.
Uzatmamak için ellerimi,
Ne savaş verdi aklım, kalbimle.

Çayımın Şekeri,
Sigaramın Kahvesi,
Yemeğimin tuzu,
Ekmeğimin suyu,
Rakımın kavunu,
Peynirimin Zeytini,

Gittin;
Boşaldı bu şehir..
Sabahında duymak istediğim,
Tüm seslerden yoksun caddem.
Evler kör geceleri.
Sallanmıyor, yapraklar ağaçlarda

Adamlar görüyorum.
Ruhsuz adamlar..
Hayat koparmış ruhlarını akbaba misali,
paramparça kalmış ruhlar.
farkında değiller ama
aynaya gururla bakıyorlar.

Sana ihanet edenden hayır beklemek, hayır gelmez duruma düşmektir. O.E.

İşte gidiyorum,
Oldu istediğiniz,
Kimsenin fark etmediği boşluklar bırakarak
Belki bir gülümseme yada içilen bir bardak çayın
Verdiği haz yerimi dolduracak biliyorum.