Ersoy Oktay Şiirleri - Şair Ersoy Oktay

Koşuşturma, hiç bitmeyecekmiş gibi.
Bir telaşla, anı kaçırmakta her ruh.
Fizan kadar bedenle oluşan ara,
Mutluluk bir efsane, kafalar muamma.
Yanındakine ait değil kimse, hep yeni arayışta.
Kimi ilkbaharında, kimi varmış sona.

Martılar haykırıyor, adını.
Hâkimler kalemi sana kırıyor.
Kimsenin sesi yükselmiyor semalara
Seni arıyor bu şehir, haberin yok.

Nerede bir göz varsa sana ağlıyor.

Beni neden mahrum ettiysen sende ulaşama,
Kâinat senin olsun, bak her yerine ama bulama.
Bedduanın ağır hamalıyım, taşıyacağım çarem yok,
Mahrumiyette senin kaderin olsun, başkada sözüm yok.

Kurduğum hayallerimi,
Ayrılık fırtınasına verdim.
Bende kaldı gözlerin,
Dokunamazsın,
Yıllarca çekilecek acılarıma,
Şahitlik etsin.

Düştüğü duruma bakarak insanları hor görmeyin. Unutmayın aynı yolu adımlamaktır hayat...

Yalan söylemek ahlak problemidir. Söylediğin yalana inanmaksa vicdan ki en kötüsüde budur...

Hikayeler anlatırdım hani, severdin.
Anlatamadığım en güzel Hikayemsin şimdi.
Bir Dinlesen kendinden nefret ederdin...

Yokluğun nasıl bir sorun ki, Hiçbirşey onu çözemiyor...

İsyanım, sana değil.
Ruhumun sana kelime taşımasına,
Durdum.
Yoruldum...

Güvercinler geldi balkonuma
Vefalı güvercinler,
Yuva kurdular yuvamda
Ne verirsem onu yediler…
Vefalı güvercinler
Alem güvercinler