Ersoy Oktay Şiirleri - Şair Ersoy Oktay

Hayat boyu,
Ah sultanım yapmamalıydın böyle
Desem de nafile,
Alsam, ısırsam, acıtsam ne değişecek
Kalan ne geride veya
Yarına hazırlayacağımız ne kaldı.

Seviyormusun dedi. Seviyorum dedim. Ne kadar dedi. 'Çoğaltacak kadar' dedim. Dondu kaldı...

Kızma, doğuştan vefasız değilim.
Sevmeyi en az senin kadar bilirim.
Kırma kalbimi diyorsun, gidiyorsun
Sağlam hiçbir yer kalmamış görmüyorsun.

Yaşa, en güzeline layıksın diyorsun.

Birinci sınıf yerlerin klas adamı.
Duymadın ömrünce aşkın adını,
Tarifeli zannediyorsun acıyı, neşeyi.
Bir gülüşün alır vitrinde ki her şeyi.

Gören olmamıştır, gözyaşında marka.

Konuşabiliyor şimdilik çok şükür ama yazabilse kim bilir nasıl rezil olacak.
Gündelik kullandığı kelimelerin %98'i temel ihtiyaçlarını gidermeye yeter.
Kalan yüzde iki ile filozof olma çabasına girmiş.
Fırsat verseler, döneri ahkamdan daha iyi kesebilir.
Belki de bu cesaretlendiriyor.
Kim bilir?

Gece, siyah gözlerinden
Yoksa umut ışığım mı süzülen aydan?
Yakamoz yol gösteriyor da
Bende mi kalmamış artık derman?

Önümde uzanmış koca bir umman

Duvar, var önünde,
İçinde sakladıkları, muamma
Donanımlı değilsin,
İsteğinde yok zaten,
Mecbursun kal dışarıda

Hiç karartma boşuna kendini,
Terk ediliyorsun,
Kim kanar sahte gözyaşına
Bundan hemen vazgeçiyorsun
İnsandım.
Duygularım vardı, en hassas

Kara kalem bir hayattı

Silgi ile muhataptı,

O sildi,

Öyle yollara gönderdin ki beni dönüşü yok, sessiz, sedasız.
Yalnız her tarafta çakal sesleri, ulumalar, çığlıklar var.
Öyle mevsimlerde bıraktın ki. Soğuk, nebatsız, cansız.
Uçurumun dibinden düştüğüm yere bakan, donuk bakışlar

Karanlıklar da bıraktın, körüm sanki, kimseyi görmüyor gözüm,