Ersoy Oktay Şiirleri - Şair Ersoy Oktay

Suskunluk mudur her yalanın başı,
Bulsa da siper etse gözüne bir taşı,
Bakmamak için kör edecek kendini.
Arkasını dönse unutacak yeminini.

Gelsin bu beğenilmeyen filmin sonu.

Sen,
karanlık yolun,
taze yolcusu
acın taze bilirim.
Daha ne kadar çekeceksin.
Az çok onu da tahmin ederim.

Yıkılmaya yüz tutmuş bir binanın, içler acısı hali gibi şimdi sevdalar, iskelet yerinde ama içi boşaltılmış. Ev gibi duruyor ama yuva olamaz. Ne bir yürek barındırabilir içinde, ne bir neşeli kahkahaya ev sahipliği yapabilir. Sadece buruk öylece dışardan seyredilir. 'Kim bilir, ne hatıralar yaşandı bu evde! ' (sevda da) ... diye söylene söylene yanından geçirlir......

Ne gittiğim yerdesin,
Nede döndüğümde bekliyor olacaksın.
Sıkıysa bu hayatta, sen yaşa
Bakalım nasıl yaşayacaksın.

Ne yediğim yemeğin tadı var

Ortak olduk, yıllarca mutluluğa,
Üzüntüye, kedere. Hatta yılgınlığa.
Sevgisiz kaldığımda sevgi verdin.
Dinledin dinledin de bir ah etmedin.

Sanki sanık sandalyesindeyim,
İyiliklerimden, yargılanıyorum.
Engizisyonu kıskandırıyor durum.
Hükmü belli oyunu oynuyorum.
Kurtulmak isteyen nazarın üstümde
Tüm salonu seninle dolduruyorum

Düşler ve gerçekler,
Birbirine ne kadar paralel
......ve ne kadar ince bir çizgi ile ayrılıyormuş.

Gecenin güne dönmesi kadar sürer.
Uykuya geçer gibi aniymiş.

Çiçekte ne ki!
Umudu koklar, saçının köklerinden,
Yaşamak öperim, eşsiz gözlerinden,
haberin yokken....

Cumartesi;
Alkında olanın,
Yanında olması gereken gündür.
Yanında değilse,
Aklında olamayı da hak etmez.
Göm kadehe,

Bir adam, eli ceplerinde
Düşünceli görünüyor
Aklı borçta, veresiyede.

Bir baba, çaresiz işsiz.
Hani hanım neyse de