Ersoy Oktay Şiirleri - Şair Ersoy Oktay

Ne kadar iyi bir insan olduğunuzun ölçüsü,
Muhatabınızın hanesine kattığınız değerdir.
Son tahlilde onlarda seda, sizde istifa kalır.
Ve Mutlu insanlar tarafından gömülürsünüz.

kaçtım;
yol kenarı çamlarını selamlayarak,
gerçeklerden ayıran cama
yanağımı dayarak,
tüm kaçışlar gibiydi
eksiksiz.

Sanki öyle değilmiş gibi olan tavırlar yaralar insanı, iliklerine kadar.
Bilirsin oradadır aklın gibi, ruhun gibi, "O" ise yalanlarına ispat arar.

Her sabah benimle uyanıyor İstanbul
Yoldaşım, Sevdalım, aşkımdır.
O benim en vefalı sırdaşımdır.

Çok sıkıldığımda buğulanır gözleri
Beni anlayan bir odur zaten

Sade, bir hikaye bu
Ne bir şaşaa var, nede abartı
Herkesin hikayesi gibi
Yalnız bir farkı vardı
Kışta güllerini açtı,
Yanıldı...

Karanlıklardaydım
ışıkları yaktın,
Çoraktı ruhum,
nadasa bırakmıştım,
anızları yaktın,
farktın,

Yok mu bu dünyada ruhumu koyacağım bir yer?
Hücre tipi kadar dar ve küçük müydü her yer?

Yarabbi,
Ne büyüksün,
Sevginden yoksun olmaktır, en büyük yüküm
Zaman ne kadar kısıtlı, İmtihanın ne çetin,
Çok zor bu sorunların içinde olmak metin.
Gönlümüz, ayrılsa da senden,

Zengin mahalle züppesinin, Varoş ortamında gezmesi gibi,
Bir Almancının yıllar sonra köyüne geldiği zaman ki görüntüsü kadar,
Kenar mahalle kızının, zengin partisindeki çekingen uyumsuzluğuna benzer.
Benden sonra kendine yakıştırdığın 'Aşk'lar, sen göremezsin lakin anlayan anlar....

İki titrek serçe
Zayıf kanatlarını kanatıyorlar,
Minicik bedenlerinde can taşıyorlar,
Birde heyecan,
Yolun sonunda kararsız karanlıklar,
Karmakarışıktır yollar.