Ersoy Oktay Şiirleri - Şair Ersoy Oktay

Sade, bir hikaye bu
Ne bir şaşaa var, nede abartı
Herkesin hikayesi gibi
Yalnız bir farkı vardı
Kışta güllerini açtı,
Yanıldı...

Karanlıklardaydım
ışıkları yaktın,
Çoraktı ruhum,
nadasa bırakmıştım,
anızları yaktın,
farktın,

Yok mu bu dünyada ruhumu koyacağım bir yer?
Hücre tipi kadar dar ve küçük müydü her yer?

Yarabbi,
Ne büyüksün,
Sevginden yoksun olmaktır, en büyük yüküm
Zaman ne kadar kısıtlı, İmtihanın ne çetin,
Çok zor bu sorunların içinde olmak metin.
Gönlümüz, ayrılsa da senden,

Zengin mahalle züppesinin, Varoş ortamında gezmesi gibi,
Bir Almancının yıllar sonra köyüne geldiği zaman ki görüntüsü kadar,
Kenar mahalle kızının, zengin partisindeki çekingen uyumsuzluğuna benzer.
Benden sonra kendine yakıştırdığın 'Aşk'lar, sen göremezsin lakin anlayan anlar....

İki titrek serçe
Zayıf kanatlarını kanatıyorlar,
Minicik bedenlerinde can taşıyorlar,
Birde heyecan,
Yolun sonunda kararsız karanlıklar,
Karmakarışıktır yollar.

Koşuşturma, hiç bitmeyecekmiş gibi.
Bir telaşla, anı kaçırmakta her ruh.
Fizan kadar bedenle oluşan ara,
Mutluluk bir efsane, kafalar muamma.
Yanındakine ait değil kimse, hep yeni arayışta.
Kimi ilkbaharında, kimi varmış sona.

Martılar haykırıyor, adını.
Hâkimler kalemi sana kırıyor.
Kimsenin sesi yükselmiyor semalara
Seni arıyor bu şehir, haberin yok.

Nerede bir göz varsa sana ağlıyor.

Beni neden mahrum ettiysen sende ulaşama,
Kâinat senin olsun, bak her yerine ama bulama.
Bedduanın ağır hamalıyım, taşıyacağım çarem yok,
Mahrumiyette senin kaderin olsun, başkada sözüm yok.

Kurduğum hayallerimi,
Ayrılık fırtınasına verdim.
Bende kaldı gözlerin,
Dokunamazsın,
Yıllarca çekilecek acılarıma,
Şahitlik etsin.