Ersoy Oktay Şiirleri - Şair Ersoy Oktay

Kokla kendini derin derin, çek ciğerlerine, bahar kokuları dolsun. Kalbindeki evime.....

Kişi; neyi, kimi severse kıblesi odur. Yüzünüz ve kıbleniz farklı yönlerdeyse, içinize bir kurt düşer, ince ince kemiren. Ya yüzünüzü kıblenize dönün kurdu öldürün. Ya da çekeceklerinize sabredin ve susun.

Sigara içebilmek için yemek yiyenler gibi, Seni görebilmek için nefes alıyorum.

Eşsiz bir manzaraya karşı, bulunmaz bir yemeği tatmak, Seni öpmek...

Kalabalıkların içinde sadece iç sesini duyuyorsan. Hiç bir konuşma sohpet yerine geçmiyorsa. Aynada kendi yüzünle değilde hayalinle karşılaşıyorsan. Boğazına ümit tıkanmışsa. Buyur yalnızlar sofrasına, paylaşalım suskunluğumuzu.

Susturulmaya ilkokulda (Konuşanlar) listesinde adımız yazılarak başlandık.
ve benim ismimin yanında hep bol çarpı olurdu. Konuşmanın Generali ben olurdum yani en yıldızlısından. Şimdi avazım çıktığı kadar bağıramıyorum isyan zamanlarımda belki ama yüreğimden kalemime seslenişimi bastıramıyorlar...

Küçücük bedeninde nasıl taşıyorsun kainatı bilmem, yanımdayken yok hiç eksiğim, Giderken götürüyorsun herşeyimi........

Ne verdin ki, ne istiyorsun.
Önce bir tebessüm ette,
selam için bahanem olsun.

Yaratılışa inanmasaydım, insanların maymundan türediğine inanmam zor olmazdı; çünkü menfati gördüklerine el çırpıp, başka bir dala tutunmadan tutundukları bırakmıyorlar...

Vatansız ordu gibiyim sensiz. Uğruna savaşacak birşeyi kalmayan....