Ersoy Oktay Şiirleri - Şair Ersoy Oktay

Kırık kanadım, yüreğim kırık,
Anahtar yok, kapım kırık.
Virane evim, duvarım yıkık
Kimseye göre değil burası.

Yeter al vekâletini artık.

Bu sabah İstanbul
Ne kadar da çok
bana benziyor
Karanlık, Soğuk,
Kapkara bulutlar sarmış ahvalini,
Sanki dokunsalar ağlayacak

Ve susar gün birden.
Oysa sen yeni kurtulmuştun dertlerinden,
Bundan sonra, çiçek derecek,
Çocuk büyütecek,
İnsan biriktirecektin...

Bir isteğim var, zamandan
Bahar kesmeli dörtbir yan
Sıcak ve yavaş doğmalı güneş
Baktığım her noktadan, nazardan.

Korkma, savaş.
Kimse sana hayatı
Altın tepside sunacak değil,

Nazlanma,
En büyük aşk bile

Yokluğunun ilk günü doğum günüm,
Doğduğumdan beri kör ve sağır gibiyim.
Lanetli el, atmış ta, dipsiz kuyunun birine
Sonsuz bilinmeze doğru düşer gibiyim.

Bilmez anlamaz, kimse ruh halimi,

Kim bilir, neden kaçmışsın,
Bir köpek öldüren, bir parça beyaz peynir.
Adı saklı, ruhu saklı, herşey sende.
Koca şehirden intikam alır gibi,
İnadına yalnız. İnadına isyandasın.
Belli tüm kaçışların zulanda

Birşeylerin arkasına sığınma gereği duyan insanlar gerçek yüzlerini gösteren insanlardır aslında, taki neyin arkasına saklandıklarını sen anlayana kadar. Sen anlamadığın sürece gerçek yüzlerini göremiyorsun o kadar. O.E.

Bırakmıyor beni, gözlerin.
Bakışlarını özlerim,
Yatar yatağıma usulca,
Düşlerimi beklerim.

Uyurum senden yana yönüm.

SEVMİYORUM
Onu sevmiyorum artık biliyor musun?
Yaşadıklarımızı seviyorum onunla
Hiç dokunulmamış taraflarımızı
Ona karşı yoğunluğumu
Ona bağlılığımı seviyorum