Ersoy Oktay Şiirleri - Şair Ersoy Oktay

Darlığımı kimle bölüştüysem, varlığımıda onunla bölüşürüm ben.
Olmasa verecek hiç birşeyim dahi, gecerim canımdan, tenimden.
Lazım değil, şaşaamın şakşakçıları. yardakçıları, hatta dalkavukları.
Yeter hüznüme bir tebessüm, Öyle büyük şeyler istemem kimseden...

Yağmalayın bendeki tüm menfaatlerinizi,
En şereflinize borçlu kalmaktır, utancım.
Ben yoklukta buldum, sonsuz zenginliği.
Hüsn-ü zan’ı ve rızasıyla bezensin tacım.

Kim derse her şeyim tamam, gaflettedir.

Dünyanın yaşanılası olmadığına iddia ederler,
Nerede bir kardelen görseler canice ezenler

İyi insan kalmadığından dem vurur, ahkam keser
Tanıdıkları ne kadar insan varsa ihanetedirler

Al beni mazimden gelen,
Güçlü rüzgar.
Şimdikiler soğuk, vefasız, satılık! .
Al beni de derin yaralarımı sar.
Götür uzak ve mutlu diyarlara sal.

Girmedim kimsenin mabedine
Bıraktığın gibi ölüyüm,
Muhatap etmesem de
Kulağımı sözüne
Senden gayrısını anlamıyor gönlüm

Özlem yığın yığın biriktirilen para gibi, harcamadıkça anlamsız.
Uzanan kıvrım kıvrım yolun sonu, sana çıkmıyorsa gitmek anlamsız.
Yollar ne muğlak ve na farklı, Kiminde hasret, Kiminde vuslat saklı.

Her yol sensin bana, sonunda olduğunu bilip, o umutla yaşıyorum.
Çıkamam ne kadar yoksan da bana, bitirsemde kavuşamam diye korkuyorum.

Nehrin akışına bırakılmış dal olayım,
Sonsuz yolculuğa çıkmış,
Bırakın kader nereye götürürse
Oraya varayım.
İstemedim ki kimseyi üzmek,
Ne kimseye bela olayım

Sen mi yoksun?
Ben senden mi yoksun...
Cevapsız anlamsız bilmecem..
Buluyorum cevabını işte
Her şey yerli yerinde de
Sen bu şehirde yok sun..

Kırık ayna elinde,
Buruş buruş dudaklar
Dökülmüş saçlarını
kapatmıyor peruklar.
Zamanın ne kadar acımasız olduğunu,
Yalnızlığının, yorulduğunu.

Kurumuş bir dal gibi yalnız kalmışsın,
Yeşerttiğin yapraklar terk etmiş teker teker.
Etrafını saranlara aldanmıştın.
Onlarda gider demiştim birer birer.

Tüm manaların içi boş şimdi,