Ersoy Oktay Şiirleri - Şair Ersoy Oktay

Insanın değerini ne geldiğinde, ne yasarken anlarsın. Ancak gittiğinde veya öldüğünde anlaşılır. Kimi Hastalık gibidir derin bir nefes alırsın. Kiminde ise gunesim battı sanarsın.(O.E.)

Leylak kokulu aşktı sevdalarımız.
Her anı eski bir İstanbul semtiydi,
Kapılarda kara kilitler değil
Rengarenk sineklikler asılıydı
Güven vardı.

Yaprağın,
Sam yelinde süzülmesi gibi,
Emanet sana yüreğim.
Bir çocuğun anne eli tutması gibi
Güvende olma isteğim.

Yinemi yol göründü, sonu belirsiz
Bulduğumuz ne varsa harcamış kaybetmişiz.
Bir korku, bir sarılış, gidemeyenleri göndermişiz.
Beyhude bir ömür geçirmiş, yalana and içmişiz.

Yine yol var bana, ucu belirsiz.

Bıraktığın boşluğa dünyayı koysam,
Göremezdi dünyanın en keskin gözleri
Yaşayanların yanına, eklesem ölmüşleri
Hiçbiri duyamazdı, yalnızlığımın sesini.

Çekeceğime kefil olsa, cehennemin dibi,

Susma ey bülbül,
sen susarsan zamansız olur gece.
Solar gül,
gülün günahı ne.
Susma bırakma bizi karanlıklarda.
Gülsüz yapamaz bülbül kalır yasla.

Dört başı mağmur sevdalar yaşadım
Bazen legal, çoğu zaman herşeye aykırı,
Eksik değildi hiç birşey, acıttım canları,
Çok ağladım utanarak, hasret akşamları
Öyle döküldü ki, yardı yanağımı gözyaşları
...Geceleri sığındığım yatağımda can kırıkları

Eksiklikler dolduruyor çağımızda zamanı.
Yarım yamalak yaşanıyor her şey artık.
Kimse değerini bilmiyor, ilahi aşkın.
Onun için sonsuz bir arayışta insanlık.

Her gün bir bomba koyuluyor sinsice,

Ahu gözlüm senin için ben,
Yıllara meydan okudum.
Acıyı içtim gözlerinden,
Yollara verdim gençliğimi.

Ahu gözlüm senin için ben,

Hadi aşk’ım gidelim,
Çok bekletildik, ertelendik.
Emanet kaldığın yeter.
Fazla durduk çorak çöllerde.

Seni hak edecek yok mu sandın.