Ersoy Oktay Şiirleri - Şair Ersoy Oktay

Bazı soruları cevapsız bırakmak, muhatabını onlarca hatta yüzlerce cevapla savaş alanında kaderine terketmektir. Asla galip gelemeyeceği....

Herkesle iyi geçinmeye çalışıyorum. Çünkü düşman olarak bana kaderim yetiyor....

Bırakıp gönül kapıma, gayrimeşru çocuk gibi özlemini, gitttiğinden beri;
Ben istemeden kalbim onu öyle sahiplendi ki, gelip alırsın diye ödü kopuyor.
Seninle yaşanmadı bu aşk ama 'yokluğunda' heran büyüyen Özlemine, doyum olmuyor...

Kayıp zamanlarında dile gelir yürek,
Atışı değişir.
Ritmi adını zikreder.
Kan seni aramak için dolanır damarlarımda,
Yokluğunla kirlenir.
Sine-i sana döner.

Denemeden öğrenemezsin,
yaşadın mı ki bileceksin,
hep bir adım arkadasın,
Onun için meraktasın.
Fazla düşünmeden karış hayata,
yaşa karşına ne çıkarsa,

Güneş doğmasada olur kapkara gecelerin seherine.
Her sabah bana göz kapaklarını açtığın sürece.

Dünyayı değiştirebilmeyi çok isterdim ama bana Kaynak kodunu vermiyor...

Yıkılıverir aniden tüm kalelerin, çekildiğinde altından güven taşı. Neden bu kadar şaşırıyorsun ki, o taşa ulaşabilen kalenin içinde dir, dışında değil.

Hiç kimse, herkesin kendisini anlayacağını zannedecek kadar aptal değildir aslında, sadece bir umutla anlatır derdini. Çünkü Umut, Aptallıkla beslenir...

Bıçak kemiğe dayanalı çok oldu ama sen paslanmasını bekliyorsun.
Bıçağı tutanda sensin; bu durumda hem sadist, hemde mazoşist oluyorsun.
Senden başka kimse çektiremez sana bu kadar acıyı,
Ya çek bıçağı yerinden, yada koparıp at kangren olmuş parçayı..