Ersoy Oktay Şiirleri - Şair Ersoy Oktay

Denemeden öğrenemezsin,
yaşadın mı ki bileceksin,
hep bir adım arkadasın,
Onun için meraktasın.
Fazla düşünmeden karış hayata,
yaşa karşına ne çıkarsa,

Eskiden bir kilim motifi ile anlatılırdı ve anlaşılırdı sevdalar. Şimdi destanlar yazılmış olsada, ne anlatabilecek bir dil, nede anlayacak yürek var....

Sen hasretimi mesken tuttun ama ben olmadığın yer bulamadım. Sen adımı dahi unuttunda, ben kalbimin zikrini susturamadım...

Aldanmamak lazım, şu dünyada hiçbir şey yok ömürlük,
Varsın rahatsız etsin ama bir yanımızda dursun çöplük...

Bulamayacaksın aslını bende yaşadığının suretlerinde doyumu. Beden eskitmeye devam eden bedenin, kulak tıkamaktan vazgeçtiğinde gönlüne, anlayacaksın ruhun gıdasının aşk olduğunu....

Kiminin hayatı tarla gibidir.
Aşklar yetiştirir tohumdan.
Mahsulü toplamaya başkası gelir.

Kiminin bataklık gibi,
epi topu birkaç çiçek görür,

Yıkılıverir aniden tüm kalelerin, çekildiğinde altından güven taşı. Neden bu kadar şaşırıyorsun ki, o taşa ulaşabilen kalenin içinde dir, dışında değil.

Güneş doğmasada olur kapkara gecelerin seherine.
Her sabah bana göz kapaklarını açtığın sürece.

Hiç kimse, herkesin kendisini anlayacağını zannedecek kadar aptal değildir aslında, sadece bir umutla anlatır derdini. Çünkü Umut, Aptallıkla beslenir...

Bıçak kemiğe dayanalı çok oldu ama sen paslanmasını bekliyorsun.
Bıçağı tutanda sensin; bu durumda hem sadist, hemde mazoşist oluyorsun.
Senden başka kimse çektiremez sana bu kadar acıyı,
Ya çek bıçağı yerinden, yada koparıp at kangren olmuş parçayı..