Ersoy Oktay Şiirleri - Şair Ersoy Oktay

Gözlerin karanlığa alışması gibi
Alıştırıyorum sensizliğe kalbimi
Açtıkça açıyor büyüyor gözbebeği
Her gördüğü senin bir halinin imi.

Sapsarı buğday başakları içindesin

Son söz diye birşey yoktur.
İnsan susarken bile konuşur.
Dilini bir çözsen, doyamazsın
En güzel muhabbet mezarla olur.

Neler sırlar anlatır bir bilsen,

Bir idam hükümlüsünün hayalleri
kadar tehlikeli düşüncelerim.
Sade bir hayat yaşadım fakat
köpekbalığı gibi tekinsiz hislerim.

Toprak kadar sakin gördünüz hep

Bak sen gittin ya,
Anlamını aldın bu dünyanın.
Yalnızlığı tattırdın.
Yataktı annemin rahmi,
Hep yatsaydık da...
bu kadar acıtmasaydın

Bir kağıt paranın iki yüzü aslında,
Bir tarafı, yeni sürülmüş piyasaya,
Bir tarafı tozlu rafta koleksiyoncuda.
Bir tarafı bir gönlü sana tapularda,
Bir tarafı almaz pulu, sürekli zararda.

Perdeler, perdeler rengârenk perdeler.
Gayesi gizlemek görevi, ötelerde gerçekler.
Parala kendini, yırtın dur, hep yerindesin.
Yolculuk içine olsun, içinde hediyeler.

Öyle ki, tartamaz akıl terazin,

Fırtına da limanım
Yağmurda saçak altım
Sonsuz Çölde serabım
Depremlerde barınağımdın

Senin erken gelmişliğin değil

Sarmaşık gülü;
Sar bedenimi,
Uzaklaştır vehmini gölgelerin,
Sesim ol, haykırmalıyım,
Yeter Çektirdiği bilinmezlerin.

Kim bilir ne kadar, garipsindir
Ne tarafa baksan,
yalnızlığın Kan kesmiş gözleri ile
Karşı karşıya gelmiş,
usulca selamlaşmışsın dır.

Gülüm, sen bir hediyesin Allahtan.
Başka hiç bir şey istenemez Hayattan.
Gülüşün var ki, cennete güneştir.
Saçının bir teline, aziz candan geçilir.

Herkes konuşur, ama susmana değişilmez.