Ersin İlhan Şiirleri - Şair Ersin İlhan

Şehr-i âlîsin ki nûrun tutmuş eflâk u zemîn,
Adın anıldıkça titrer târih ü devr ü yakîn.

Bir cemâlin var ki baksa hayrete düşer zamân,
Gün utancından kızar, gece olur mest-i nigîn.

seni düşünmek
bir sigarayı yarım bırakmak gibidir
hep bir dumanı eksik kalır gecenin

adını söyleyince
şehir yumuşuyor

Seni sevmek
bir şeyi tamamlamak değildi,
eksilmeyi göze almaktı.

Adını söylemedim kimseye,
çünkü bazı kelimeler

İğdeli’dir benim köyüm, dağa yaslı
Rüzgârı sert eser, insanı haslı
Her hanesi emekle, sabırla süslü
Taşı toprak değil, alın teridir

Sabah olur duman tüter bacadan

Kışı uzun sürer, sabır öğretir
Soğuk vurur amma yürek ısıtır
Kapıdan girene gönül açılır
Misafir baş tacı, töre altındır

Allahuekber yüce dağım benim

Sensizim karanlığım ortasında
Umutlarım ve hayallerimle
Yürüyorum yürüyorum...
Sensizim bir dağın yamacında
Sensizim uçurum kenarında
Yalnızlığım tam şuramda

Ben bu dünyaya
adımla gelmedim,
bir sırla indim
ve unutarak yürümeye başladım.

Rüzgâr bana “hatırla” dedi,

Hayat,
üst üste binmiş sessizliklerden ibarettir.
Bazılarını konuşarak,
bazılarını susarak taşırız.

Bir evde büyür insan,

Bir niyaz ile düştüm bu yola,
adı aşk olan bir imtihana.
Nefs dediler karşıma çıkan gölgeye,
ben onu hakikat sandım evvela.

Bir mürşid gerek idi gönül çölüne,

Sonsuzluğa doğru
bir başıma yürüyorum.
Arkamda
yarım kalmış cümleler,
adını koyamadığım sevinçler
ve bir şehir