Bir gün zaman, kendini aynada gördü
ve utanıp akmayı bıraktı.
O gün başladı insan.
Topraktan bir harf ödünç aldık,
göğe cümle kurmak için.
Erzurumun çiçeği benim güzel zeynebim
Ne hoş olur dilleri benim kibar meleğim
Yaylaların güzeli benim güzel zeynebim
Yoktur eşi benzeri benim kibar meleğim
Adın düşer bir sabaha,
Gürültüsüz, tertemiz.
Bir kapı aralanır içimde
Ve dünya biraz daha yaşanır hâle gelir.
Zeynep…
Zeynep İrem’in hüsnü ile doldu bu cihânım,
Nûr-ı cemâliyle münevver oldu zamânım.
Rûh-ı latîfiyle erir kalbimdeki hicrân,
Şevk-i visâliyle bahâr oldu hazânım.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!