Ersin İlhan Şiirleri - Şair Ersin İlhan

Adın bir bahçedir,
Kapısı sessiz açılan.
Her adımda biraz huzur,
Biraz da insan kalır.

Gülşen…

Zaman,
sandığımız gibi akmaz;
birikir.
İnsanın içinde
katman katman.

Hamd Sana’dır ey Rabb-i Yegâne,
Varlık Sensin, yokluk Sana âyîne.
Ezeldir kudretin, ebeddir nûrun,
Zamân Sen’de başlar, Sen’de biter hûrun.

Bir “Ol” dedin, kevn ü mekân doğdu,

Hamd ü senâ ol Zât-ı Akdes ü Bî-misl ü Bî-hemâl’e ki,
Vücûd-ı mümkinât feyz-i kudretine serâpâ muhtâcdır.
Bir nefha-i “Kun” ile zuhûr eyledi kevn ü mekân,
Arş u ferş, emr-i ezelîsinde bî-çün u çerâ itaatkârdır.

Zât-ı İlâhî münezzehdir ta‘rîf ü tavsîf kaydından,

Hamd ol Hüdâ’ya kim kıldı beni bî-çâre kul,
Aczimi bildirdi, verdi bana derd-i ezel.
Ol derd ki dermânı yine kendüdür ancak,
Bî-derd olan bilmez neymiş sırât-ı emel.

Bir katre iken eyledi deryâ-yı talebde,

Seni özlemek
yüksek sesli bir şey değil;
bir sandalyenin eksikliği gibi
akşamın ortasında.

Adını anmıyorum artık,

Bir niyâz ile açıldı gönül kapısı,
düştüm aşk-ı ezelînin harâbâtına.
Nefs dediğim o karanlık misafir,
meğer Hak yolunda ilk imtihan imiş.

Evvelde sandım ki ben ben’im,

Sen bana
bir hicran gibi geldin,
başlangıcı vuslat sandım,
sonu firkat çıktı.

Kalbimde bir sükût vardı,

İki satır koydular önüme
Dediler çare bundadır
Çevirdim çevirdim bulamadım
Meğer derman benim içimde

Güvenilmez gayrı dostun sözüne

Bir şehrin alnına yazılmış kader gibisin,
Tarihin nabzı atar taş kaldırımlarında.
Rüzgârın, bin yıl öncesinden haber getirir
Ve her akşam, güneş seninle helalleşir Boğaz’da.

Minareler göğe açılmış suskun dualar,