Şu dünyada almadığın
Neyin kaldı yalan dünya
Gözlerimin akar yaşı
Çekmediğim dert mi kaldı
Karun olsan neye yarar
Ya Resûlallah…
Adın düşer dilime, gönlüm secdeye varır
Karanlık gecelerde nurun yolumu sarar
Bir adınla dirilir taş kesilmiş kalbim
Sensiz geçen her an, ömürden sayılmaz
Yaylaların yeli değdi saçıma
Gözlerin düşürdü beni narına
Turnalar söyler adını her yana
Yar kokun hep sinmiş damarıma
Bir gül verdin diken kaldı avuçta
Yol yürüdüm, yüküm sendin,
Sen gidince yol ağırlaştı.
Ben büyüdüm sandım kendimi,
Meğer çocuk içimde ağlaştı.
Yürürüm dualarla yolum Hak,
Yüküm gönül, azığım pak.
Ne varlıkla övünürüm aşk
Ne yokluğa yanarım bak.
Beni benden alan O’dur,
Bir gün zaman, kendini aynada gördü
ve utanıp akmayı bıraktı.
O gün başladı insan.
Topraktan bir harf ödünç aldık,
göğe cümle kurmak için.
Erzurumun çiçeği benim güzel zeynebim
Ne hoş olur dilleri benim kibar meleğim
Yaylaların güzeli benim güzel zeynebim
Yoktur eşi benzeri benim kibar meleğim
Adın düşer bir sabaha,
Gürültüsüz, tertemiz.
Bir kapı aralanır içimde
Ve dünya biraz daha yaşanır hâle gelir.
Zeynep…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!