Erkan Saltan Şiirleri - Şair Erkan Saltan

Durgun sanırsın hayat bol tekrardan ötürü,
Oysa vakit sel gibi göstermez müsamaha.
Geç; değişmez bu hayat, denilen tevatürü,
Neler değişir neler, gör akşamdan sabaha.

Erimez bitmez sanıp zaman denilen bloğu,

Dilimde tüy bitti, tinde tahammül,
Bir şeye bin yemin ettim yetmedi.
Meram anlatmaya, ayrıca formül,
Bulmaya çalıştım zihnim yetmedi.

Edilmezken bir tek yalan beyanat,

İnsanlar için ya hata,
Bu hakkın efendisiyim.
Bir yerde arama hatta,
Adresin ta kendisiyim.

Kesmez beni küçük hata,

Başladım hoş geldi kalmazdım azla,
Beşle, onla çarptım, zerre silmedim.
Çok hatalar yaptım çoktan çok fazla,
Hudut tanımadım, durmak bilmedim.

Ohh sefam olsundu aman pek güzel,

Benimde gelir mi, silinme sıram,
Diyordun tez geldi, o dediğin yer.
Yaban yüreklerde yanan hatıram,
Dost bağrı değildi, tünediğin yer.

Kendin konmuş gibi, kendi elinle,

Ben yazdım kaderimde her şeyi tane tane,
Hiç kimseye sözüm yok varsa da ellerime.
Sudan sebepler oldu, yok etmeye bahane,
Boyun eğip son verdim cümle hayallerime.

Ben yazdım ne var ne yok kötülüğü bilerek,

Aynı şeyi yapardım bende böyle savardım,
Görseydim benzer hali, herhangi birisinde.
Kusura bakma hayat, üstüne fazla vardım,
Bir rahat bırakmadım, ondandır kaprisinde.

Belki normal olurdun koltuğunu kabarttım,

Sen düşünme, hayal edip bekleme,
Hayat baştan sona, ne derse o'dur.
Yine de boş durma boş pinekleme,
Uğraş amma dönüp, ne verse o'dur.

Hiçbir şey bekleyip yerinde kalmaz,

Neler vardı önümde neler yaşayacaktım,
Oysa hayal demedi, zerrece tınmaz oldu.
Tanıdığım ne varsa dünden taşıyacaktım,
Uzun sözün kısası, hayat tanınmaz oldu,

Ardına bakmaksızın seneler yaşa döndü,

Ne zaman akışına bıraksam,
Arabeski bıraksam...
Ne zaman makus kader demesem.
Ben ne zaman sitemi bıraksam
Bırakmıyordu yakamı.