Bilmem hangi böğürtlen bu kadar güzel ve tatlı olur ki,
Güneşin altında pişen rüyalar gibi,
Dudağımda eriyen bir sır gibi,
Her lokmasıyla kalbimi sarar sessizce.
Ve rüzgâr fısıldar ağaçların arasında,
Korkunç bir gecenin
en bahtsız saatlerinden geçtim.
Karanlık ve ıssız yollar,
suskun sokaklar içime çöken ağır bir gece…
Kan yüzler gördüm,
Bir hayli yorgunum bugünlerde,
omuzlarımda taşınmamış yılların ağırlığı var.
Sanki herkes gitmiş de
ben, terk edilmiş bir istasyon gibi
kendi içimde bekliyorum.
Demedim!İçimde kopan fırtınayı kimseye demedim!Bir şehir yıkıldı içimde—Sokak sokak, anı anı, nefes nefes…Ve ben enkazın altında bile“Sarsıldım” demedim!
Güvendim…Kırıldım!Ama dönüp de kimseye“Beni yaraladınız” demedim!Çünkü öğrendim—İnsan, en çok sevdiğinden üşürmüş.
Ne tuttuğum takım belli,
Ne tutunduğum dal.
İçimde zerre kötülük yok,
Ama insanlardan soğumuşum.
Dengesizim arkadaş…
Köpek ağır yürür sahile,
Adımlarında geçmişin kiri, açlığın izi.
Kimse çağırmaz adını,
Zaten çoktan unutulmuştur.
Şehir ona bakmaz,
Son kadehi kaldırıyorum,
titreyen ellerimde kırık bir gece,
içimde yankılanan bin suskunlukla
ve senin adınla dolu bir boşlukla…
dur deme bana.
Son çığlıklarımı bırakıyorum gökyüzüne,
Yağmur yağıyor,
ince ince dokunuyor şehre,
sokaklar suskun,
gökyüzü kendi hikâyesini anlatıyor.
Sarı benekli kedi
duvarda bekliyor,
Gece uyanır kıyıda,
rüzgâr taşır baharat kokusunu.
Ay düşer omuzlarına,
sen bir sır gibi karanlıkta durursun.
Tenin bir meyve,
Geçmişle yazıldı bazı cümleler
Geçmişle vuruldu
yüzümüze zaman
Bir an sustu dünya
ve biz büyüdük
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!