Dengesizim arkadaş Şiiri - Erdem Duran

Ne tuttuğum takım belli,
Ne tutunduğum dal.
İçimde zerre kötülük yok,
Ama insanlardan soğumuşum.
Dengesizim arkadaş…
Sevgi eksik içimde,
Sevdam yarım,
Sözlerim boş sanılır—
Kimse inanmaz.
Dengesizim arkadaş…
Ne muhabbet edecek bir dostum var,
Ne sarılacak bir sevgilim.
Yalnızlık omuzumda,
Sessizce taşırım.
Dengesizim arkadaş…
İş verirler, yaparım;
Ama kırk kez düşündürürüm.
Kendi yolumda yürümeyi severim,
Tek başıma,
Çokça konuşmayı bilmem ben,
Konuşursam susar dünya—
Şiirlerim dile gelir,
Gözlerim konuşur.
Dengesizim arkadaş…
Kalabalıklar içinde kaybolurum,
Adım geçmez hiçbir hikâyede.
Bir köşe bulur, susarım—
İçimde kopan fırtınaları
Kimseye duyurmadan.
Geceler daha iyi anlar beni,
Karanlık dost olur çoğu zaman.
Bir sigara dumanında savururum
İçimde birikenleri—
Kül olur gider umutlarım.
Ne tam vazgeçerim hayattan,
Ne de sıkı sıkı tutunurum.
Arada kalmış bir cümleyim sanki,
Ne başı belli ne sonu.
Dengesizim arkadaş…
Ama bil ki;
Bir gün biri çıkar karşıma,
Gözlerime bakar gerçekten
İşte o zaman
Belki biraz dengelenirim.
Belki o gün
Bu yalnızlık susar…
Ve ben ilk defa
Kendimden kaçmam.