Dur deme bana Şiiri - Erdem Duran

Son kadehi kaldırıyorum,
titreyen ellerimde kırık bir gece,
içimde yankılanan bin suskunlukla
ve senin adınla dolu bir boşlukla…
dur deme bana.
Son çığlıklarımı bırakıyorum gökyüzüne,
duymazsan da olur,
zaten en çok sessizlik incitir insanı,
en çok susanlar yakar canı—
dur deme bana.
Son gözyaşım düşerken yüzümden,
bir vedanın ağırlığı çöker omuzlarıma,
her damla biraz daha senden eksiltir beni,
biraz daha ben olmaktan çıkarır—
dur deme bana.
Resmine son kez bakıyorum şimdi,
bir zamanlar gözlerimde ev olan yüzüne,
parmak uçlarımla dokunur gibi hatırlıyorum seni,
ama artık hatıralar da yoruyor insanı—
dur deme bana.
Son kez anıyorum adını içimde,
kırık bir dua gibi, yarım kalmış bir cümle gibi,
ne sen geri gelirsin artık
ne de ben eski ben olurum—
dur deme bana.
Boğazıma düğümlenmiş sözlerinle,
nefes almak bile ağır gelirken,
içimde kopan fırtınayı kimse bilmez,
kimse anlamaz bu vedayı—
dur deme bana.