En Kritik İmajın Şiiri - Alper Tunga 3

bu duygular hazinesi ve hislerin dünyası
bu benim yoğunluk ve iç güdüsel halim
belki de sende bunu bilmiyor, göremiyor
bazen hissediyor... ama algılayamıyorsun.

seni bir yolculuğa adım attırmak mı?
ben senin yolun olmak isterim
bana gelen bir yolda seni görmek değil
o devasa seni izleyen minicik ''ben''

hayatını kolaylaştıran
toprak ve dikenlerin üzerine serilen
seni amaçlarına ulaştıran
senin için kendini feda eden.
ve her seferinde daha fazlası için
kendini eksik gören ve eleştiren bir yolum ben
bunu ben kendim amaç ediniyorum.

sadece söylersin ve olur!
ben senin söylediğini oldururum
seni; senin sevgin için hiçbir şeye mecbur bırakmam
ve hatta seni kendime bile... mecbur bırakmam
bu fedakarlığı tek başına sana yaptıramam.
hiçbir sorumluluğu tek başına sana yükleyemem

seni bir Tanrıça gibi gördüğümü anlamalısın
sen parmağını şıklatsan ben; ya ölür yada dirilirim
bir adım atsan deprem oluyor görmüyor musun?
hemen dağılıyorum, kendimi kaybediyorum.

bu seninle ilgili sevginin.
en kutsal tabirine
sen sevgi sözcüklerinle geldiğin zaman
hayranlıklarım büyüyor,
kalbinin ne kadar yüce olduğunu seziyorum.
ama kibir yapmıyorum, rehavete düşmüyorum.

sen parmak ucunla göster
ben yol olurum
sadece kirpiğini kaldır bir şehre bak
ben o şehirde olurum.

senin sevginin masum hallerine
beni kendinden bir parça gibi görmene
senin yatağının sol tarafı değil,
sen gitmeden toprağında bile.
kaz istersen, sol mezarda ben varım

sen benim için bir Tanrıçasın
bu imajı yıkamam, seni normalleştiremem.
şartlar, koşullarla değil
hile ve kandırmacalarla hiç değil.

sevgiden saygıdan ziyade...
ben; sana itaat eden bir beden
Tanrıçamsın seni normalleştiremem.
kendime kızarım, belli etmek istemem
ama bunu sen bil... anla!

ne yaparsan yap
ben senden ve senli umutlarımdan vazgeçemem.