Ayık Sami'nin Münevver'i

Münevver' i kimse görmemiş aslında
Sami abi; bazen uğrar mezarlığa

ne zaman biri Ayık Sami derse...
başka bir hemen der... şakasına;

vay anasına be! vay anasına...

Sami abi bu lafı ezber edinmiş
yılları var. dilindin hiç gitmemiş
genç, yaşlı. ihtiyar her kim varsa
derdini hep Sami abiye dinletmiş.

Sami abiye Ayık Sami demişler
gerçekten boşuna dememişler
herkesin derdine ah! çekmiştir
silin ulan şu gözlükleri! diye sitem etmiştir.

kendi derdiyle de kimseyi
dertlendirmez öyle de bir abi

tombul yüzlü, grimsi saçları
yüzünde kaybolan gözlükleri
hayat gibi mahsun yarım gülüşleri
ödenmeyen borçlarla dolu veresiye defteri

Akağaç kıraathanesinin sahibi
bir tek Nihat'a lafı geçmedi
Nihat: dükkanı çekip çeviren kişi
Sami abi bilmez ki gerçek hangisi
yalan hangisi... Nihat'a versin teselli

Sami abi eğer lacivertleri çektiyse
aynaya bakıp kravatını da düzeltip
oğlum! bir bakın nasılım dediyse

ahaliden çatlak sesler yükselir.
vay anasına be... vay anasına
oğlum! bir kerede dalga geçmeyin be!

lacivertler, çiçekler ve Münevver...
herkes tahmin eder de bir şey demez

Ayık Sami'nin gözlüğünü herkes siler
Münevver'in yanına hep tek başına gider.

mezarlıktan dönünce başını yere eğer
gözlerindeki şişkinliği gizler
bir süre kimseye ilişmez.

Ayık Sami'nin Münevver'i... hiç bilinmez.
Sami abi! hiç anlatmasan da

senin gibi sesleniyorum sana
vay anasına be!... vay anasına!