En Eski Yaramsın Şiiri - Ali Saye

Şimdi uzaklardasın,
adı rüzgar bile fısıldamıyor bana.
Başka bir ayak izinde var,
benimkiler silinmiş ince taşlardan varlığını sürdürüyordu.
Ruhumda senden kalmaya devam ediyor,
ne zaman susmayı denesem
bir yerim sen diye sızlıyor.
Sensizlik yutkunması benimkisi,
boğazımda düğümlenen
adı konmamış bir veda.

Birlikte hayaller kurmuştuk,
buğulu camlara isimlerimizi vereceğiz.
Parmak uçlarımız üşürdü,
gülüşümüz sıcaktı.
Şimdi hangi ellerle sildin yazgıyı,
hangi yabancı nefesleri buğuladı cami?
Hangi bende kaybettin bizi, bildiğimizi,
bildiğimiz tek şey
ben hayattayım o camın önünde bekliyorum.

Geceler uzadıkça
içerideki sessizlik büyür.
Kalabalıklar geçiyor oradan
kimse bana dokunmuyor.
Herkes bir yerde yetişiyor,
ben hep aynı anın içinde kalıyor:
gitmeden önce dönmeden bakmadığın
o son saniye.

Adını anmasam da
her şeyi hatırlatıyor.
Bir şarkının ortasında,
yarım kalan bir cümlede,
sokak lambasının titreyen parçaları…
Gülüşünü sakladığım yerler var,
kimse bilmiyor.
Bazen kendi kendime bile söyleyemiyorum
neden hayattasın sen.

Zaman geçti diyorlar,
alışırsın diyorlar.
İnsan neye alışır ki?
Eksilmeye mi,
yarım kalmaya mı,
birinin yokluğuyla
kendini taşımaya mı?
Ben alışmadım.
Sadece sustum.
Susmayı güçlü sanıyorlar, okulda
susmak
en çok kanayan yer.

Ellerim boş,
ama yokluğun ağır.
Bir valiz gibi taşıma seni
şehirden şehre,
günün günü.
Bazen ayrılmak istiyorum,
sonra bırakmak:
Ya seni bırakırsam
kendimden de vazgeçersem?

Şimdi uzaklardasın,
belki mutluluk sana yakışmıştır.
Belki adımı bile hatırlamıyorsundur.
Ama bil ki
bir yerde,
hiçbir şeyi bilmeyen bir kalpte
sen varsın ve
eski yaramsın.

Eğer bir gün
gece geç saatlerde daralırsa,
bir şey eksikse hayatta kalıyor,
sebebini arama.
O an ben
yine seni yapmayı düşünüyor.