Öyle bir yabancılaştırdığınız ki beni kendime,
Artık aynalar bile tanımlıyor yüzümü,
Bakıyorum, alışverişi ama hissedemiyorum;
İki yabancının yalnızca yanınızda,
Ben kendim bile uzak bir ihtimalim artık.
durumda her insanda sen düşüyorsun,
Konuştuğum her cümlede adın alınıyor dilime,
Sonra susuyorum,
Çünkü bazı suskunluklar konuşmaktan daha çok şey anlatıyor,
Seninle sustuğum günlerden miras kalan bir yeterlilik bu.
Ne yaptın bana bilmiyorsun,
Ama ne çok kırmışsın,
Ne çok dağıtmışsın beni parça parça,
Ve ben her parçayı kendim sanıp
Yıllarca eksik yaşadığım farkında olmadan, olmadan.
Dilim lâl,
Yüreğim savaşmış bir şehir gibi;
Onun köşesinde yıkım,
Her sokağında yarım kalmış bir cümle,
Ben ben bilmiyorum artık,
Senden kalan bir enkazım belki de.
Oysa değişmeyenleri derlerdi,
Yaraya üzülmek, nefese katmaktı,
Belki bazı sevdalar insanı onarmıyor,
İnsanı kendinden ediyor.
Bunu en çok geceler insana öğretiyor,
Kimsenin duymadığı sessizliklerde,
Yaşamışlıkların ağırlığı çökünce göğsüne,
Anlıyorsun;
En derin yaralar sevgi kılığında geliyormuş.
Kayıt Tarihi : 24.03.2026 21:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!