Rengini kirazlardan alan,
iki tepeye benziyor yanakların
Alın çatında kahraman askerler
Yeni bir savaşa (zamana) koşuyor ..
Erirken süslü evlerde mum
Ve bir nehir kollarını açmış gidiyorsa
uzak bir bilinmezliğe önünü görmeden
Ve durgunlaşıp sonra çağıldıyorsa
Ve Bazen kirlenip bazen temizleniyorsa
O artik insandır...
Kulaklarına sessizce söylüyorum
Kadınım, bütün ihanetlerin rengi aynıdır:
Bilir misin ..
Kalenciğe kar yağıyor sevdiğim
Dalda duran serçe
Gördü kırılan kalbimi
Anladı içime saplanan acını
'Rüya bütün çektiklerimiz' demişti şair
uzadı hasretin uzadı bendeki iyliğin
Keklik sürüsu geçti bulutlardan
Kıvrandığı yatağından süzülürken zaman
Dar anlamda trajediydi gökyüzündeki
Geniş anlamda bir mecburiyetti.
Telaşın adım adım küçük ruhlardaki yansımasıydı elimde kalan
İncelmiş bir bedende eriyor can
Yüreğim darma-duman
Ellerim bir ağaçtan kesik
Kanıyor durmadan ...
bağırıyorum geceye
Beni bir bilinmez gibi anlatır bu gece
Karanlık ve gözyaşım şimdilik kardeştir
Ruhum bedenime sığmıyor
Kırıldım yenildim ve yoruldum.
Hep aynı bedende sana vuruldum
Kalbim çırpınma
Adın iki kelimeden oluşsaydı
Bu kadar korkmazdım senden
Sana Harf harf yenilirken kalbim
dudaklarımın kalelerinde kuşanmazdım
Nedir bu kemiklerimdeki ince sızı
Kırgın bir ağıtla
Kırılmış bir kalp yere düştü
Kırgın ağıt bendim
Kırılmış kalp sendin...
Yaralı bir ceylan
Gök kanatları ile uçarken
Yıldızlar durmadan kaydı
bir acıyıp havalandı kuşlar
Yer bir anda siyaha boyandı
Giderken orman, bir dal kırıldı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!