Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Kadın bu! ..Çözülemeyen..
Bir acaip, muamma…
Rötuş olmuş halidir:İnsanın..
-Adem’den sonra.-
Belki, mükemmel varlık; prototipten sonra…
Çözen yok,kurduğunu,neler düşündüğünü…

Bir sokaktaydı ilkin, ağırca yaralanışın…
Sonra kan kırmızı güllerde…
Bir zaman cam kesiği düşlere kapılmışlığın,
Kuşların delik deşik ettiği mavilerde…
Dalgaların gel gitinde çırpınışların…
Arıyorum gözlerini bir yerlerde,

Geceye yenilirim:
Gündüzüm iki seksen.

Sevda koyduğum heybe:
Yüreğim, iki seksen.

Ay göğüslerinin dağına düştü
Yakamozlandı akan vücudun.

Gecenin, sağır seyrinde…

Zamanın çıldırtan yanı, kesiyor

Ne aş ister,ne iş ister… derlerdi…
Düşmeye görsün gönül’e bir sevda…
Bin bir türlü nasihat ederlerdi,
Düşmeye görsün gönül’e bir sevda……(oy sevda)
Düşmeye görsün gönül’e bir sevda

Sahibi Hayata, yaltaklanıyor, bir köpek gibi: Sfenks,
Tanrıların fırlatacağı bir lokma ete, muhtaç…
Nil’in taşma mevsimini bekler…

Firavunların, sadık uşağı,
Piramitlerinin bekçiliğine soyunur,

Bana insanların torpilinden bahsetme
Önce Tanrı, torpil geçiyor…

Kimine, pek cömert olurken
Kimine zırnık koklatmıyor.

-1-
Hangi ayna gösterebilir ki,
Beni, ben gibi…
Özümü eksiksiz çizebilir ki -tastamam-
Unutmadan
Bütün konturlarımı.

Aramızda ayrılık doğuyor sen yürüdükçe
Palazlanıyor gitgide, devleşiyor
Sen uzaklaştığın müddetçe yakınlaşıyor o.
Kar eriyor ve siliniyor adımların lakin
Ayrılık silinmiyor sen yürüdükçe.

-I-

Taşır su; renkleri… belleğinde…
Bozulur görüntü ayarları…akışkan…
Bütün cisimleri kaptırırım…akisleri.
Hayallerim ıslanır….