Ekrem Bozkurt Şiirleri - Şair Ekrem Bozkurt

Evlerin de, insanlar gibi yazgısı vardır
Kimi, umutsuzluğu sırtlar yıllar yılı
Kiminin nemden gözleri yaşarır
Kimi yoksulluğu alınyazısında taşır.

Kimi hayal âleminde yaşar

Kırk Bir Mısralık Şiir

Rüzgar sarsar,yedi tepesini kentin
Yedi kültürünü oynatır yerinden.
Dökülür, geceler; lale formlu kadehlerden
Çağların tanıklığıyla sarhoş yürekten

Ne sırnaşık şu kaldırımlar...
Yürürken ayaklarına dolaşır.
Alır başını gider,tutamazsın...
İnadı inat...

En iyisi sağlam ökçelerin olacak

-I-
Tenha. Bir yel süpürür ortalığı. Telaşsız
Sazların arasında takılmıştır ıslığı.

-II-
Döngeleler kendini tekerlek zanneder ki,

‘’Demir kuş’’a binip bağladım kendimi.
Pır pır ederek yüreğim, kuşlar gibi uçtum
Masmavi uçsuz bucaksız gökyüzünde
Toplasan bir avuçtum.

Yeryüzü yamalı bir pactwork…

Gökten zembille gelmedik…evlat.
Yaşamak dediğin alnımda terdi…
Bulutları şişiriyorken güneşli günlerin kumbarasında
Mavi maskeli haydutlar türedi…
Rüzgarları kırptılar acımadan
Ellerinde buğday elekleri…

Bir özel şirketin muhasebecisiydi
O kadar aceleydi ki, işi…
Farkına bile varmadı kimseye çarptığının,
Bir bayanın ayağına bastığının,
Bir şoförden küfür yediğinin…
O kadar aceleydi ki, işi…

Bir uçurum peşimde…türlü düşlere sahip,
Bir rüzgar, gecelerden yıldızlar süpürmekte,
Bir zaman aralığı sensizliği zerk edip
Yüreğimde kıyamet gibi hazan sürmekte
Ayrılık yeşil sürgün çağlayıp köpürmekte,
Hüzün kara yüzünü ufkuma tükürmekte.

Kadın bu! ..Çözülemeyen..
Bir acaip, muamma…
Rötuş olmuş halidir:İnsanın..
-Adem’den sonra.-
Belki, mükemmel varlık; prototipten sonra…
Çözen yok,kurduğunu,neler düşündüğünü…

Bir sokaktaydı ilkin, ağırca yaralanışın…
Sonra kan kırmızı güllerde…
Bir zaman cam kesiği düşlere kapılmışlığın,
Kuşların delik deşik ettiği mavilerde…
Dalgaların gel gitinde çırpınışların…
Arıyorum gözlerini bir yerlerde,