Ederi Kadar Şiiri - Eyüp Oflaz 2

Kasabanın en dik yokuşunun bitiminde, eski kerpiç bir evin gölgesinde oturuyordu adam. Önündeki tahta masada sadece bir demlik çay, bir de yıllardır yalnızlığını paylaştığı o eski radyo vardı. Radyoda tam da o tanıdık avaz dönüyordu: "Sen beni gönlümce mutlu mu sandın, ömrümü boş yere çalan dünyada..." Adam gülümsedi. Acı bir tebessümdü bu. Çok değil, daha birkaç yıl öncesine kadar şehirdeki konağının masasının etrafında oturacak yer bulunmazdı. Ocağı hep tüter, kapısı hiç kapanmazdı. Kimin başı sıkışsa, kimin ruhu dara düşse nefes nefese o konağın kapısına dayanır, "Yandım!" diye feryat ederdi. O ise göğsünü siper ederdi o fırtınalara; elinde ne varsa bölüşür, başkalarının hayatındaki o uçurumlara köprü olurdu. Sonra bir gün, rüzgâr tersine döndü. Adamın da sofrasında tuz bitti. O gün anladı gerçeği. O her gün kapısını aşındıran süvari alayı, tuzun bittiğini duydukları an kapılarını içeriden kilitlemeyi öğrenmişlerdi. Bir çırpıda silmişlerdi adını, anını, hatırasını... Sanki hiç dokunmamış gibi hayatlarına, sanki o adam onların yarasına merhem olmamış gibi bir gecede yabancı oluvermişlerdi. O kış bir cenaze kalktı. Civarın en zenginlerinden, en nüfuzlularından birinin cenazesiydi. Herkes oradaydı, cami avlusu hıncahınç doluydu. Dağıtılan helvayı iştahla yiyenleri, tabutun arkasından sahte gözyaşı dökenleri izledi adam uzaktan. Kulaklarına o eski, bilge fısıltı çalındı: "Doğruymuş... Ölü senin değilse helvası tatlı gelirmiş." Çünkü oradaki kalabalığın derdi acıyı paylaşmak değil, başkasının yangınıyla ruhlarını ısıtmaktı. Adam masadaki çayından bir yudum aldı. Gözü, evinin duvarındaki eski, sırrı dökülmüş aynaya kaydı. Neşet Baba haklıydı; bu dünya aslında bir aynaydı. Ama öyle süslü vitrin aynalarından değil; baktıkça insanı kendisiyle yüzleştiren, baktıkça o sahte dostların yüzündeki maskeleri tek tek döktüren eski bir hakikat aynası... Yokuşun aşağısında, bir zamanlar "canım" deyip canını heybesine dolduranlardan birini gördü. Göz göze geldiler. Karşıdaki adam gözlerini kaçırdı, başını öne eğip hızla uzaklaştı. Adam arkasından bağırmadı, sitem etmedi, boğazına sarılmadı bu vefasızlığın. Sadece içinden, o her şeyin bittiği yere, o iyi niyetin yolun sonuna geldiği o tenha köşeye doğru mırıldandı: "Eksiltemezsiniz beni bu sahte gidişlerle... Ben zaten başkalarının boşluklarını doldururken azaldım." Ceketini omuzlarına doğru çekti. Hava serinliyordu ama içi rahattı. Öğrenmişti artık; herkes ederi kadar kalıyordu insanların hayatlarında. Masasındaki bardağı eline aldı, gökyüzüne doğru kaldırdı. Sofra belki tenhaydı, kalabalıklar dağılmıştı ama artık o masada yalan yoktu. Sadece kendi yalnızlığının, o mağrur ve asil sessizliğinin tadı vardı.