Eski Bir Sevdakar Şiiri - Eyüp Oflaz 2

İnsan kimi zaman sevdiğine söyleyemediklerini kâğıda söyler. Çünkü bazı duygular konuşurken küçülür, kelimelere dökülünce eksilir. İnsan “Seni özledim.” der ama içindeki özlem bundan çok daha büyüktür. “Unutamadım.” der; oysa unutamadığı yalnızca bir insan değil, onunla yaşadığı günler, kurduğu hayaller ve o günlerdeki kendi hâlidir. Bu şiirin kahramanı da kendisini hiçbir zaman şair olarak görmedi. Ölçü bilmedi, uyak peşinde koşmadı. Güzel söz söylemek gibi bir iddiası da olmadı. O yalnızca çok sevdi. Fakat sevdiğini olduğu gibi anlatmaya dili yetmedi. Söyleyemediği her cümle içinde biraz daha büyüdü. Sustukça kelimeler çoğaldı. Bir gece eline kalemi aldı ve yazmaya başladı. Yazdıklarının şiir olduğunu sonradan fark etti. Çünkü o, şiir yazmıyordu; geçmişten kalan parçaları bir araya getiriyordu. Bir gülüşü, yarım kalmış bir vedayı, kapanan bir kapıyı, dönmeyeceğini bildiği hâlde beklediği geceleri… Kâğıda düşen her kelime, geçmişten sızan bir damlaydı. Kimi mürekkepti, kimi gözyaşı. Hangisinin nerede başlayıp nerede bittiğini kendisi de bilmiyordu. Onu okuyanlar şair sandı. O ise her defasında içinden aynı cümleyi geçirdi: “Ne şairim ne yazarım… Ben yalnızca sevdiğini düz anlatamayan eski bir sevdakârım.” Çünkü kimi insanlar şiire heves ettikleri için değil, kalplerinde taşıdıkları yükü başka türlü anlatamadıkları için yazar.