Boşversene, herkese ederi kadar
Değer vereceksin; fazlası zarar.
Kimseye muhtaç olmayacaksın,
Kendi kendinin doktoru, ilacı olacaksın.
Gönül kapısını herkese açma,
Umut tohumunu çorak yere saçma.
Vakti gelince de gitmekten kaçma;
Kendi gölgenle dahi barışık olacaksın.
Dost sanarsın ama yükün artar,
Sırtındaki hançer vicdanı tartar.
İnsan olanı sadece özü kurtar;
Eğilip bükülmeden, dimdik duracaksın.
Yalan dünyadır, elbet geçer hüzün;
Gülmeyi unutmasın o vakur yüzün.
Yeter ki kararmasın içteki özün;
Geceye ışık, gündüze güneş olacaksın.
Kimisi dert olur, kimisi ise ders;
Bazen düz gider yol, bazen ise ters.
Hayat dediğin zaten tek bir nefes,
Kendi yolunun yolcusu olacaksın.
Sözün derya olsun, sükûtun derin;
Ziyan olmasın dökülen o alın terin.
Kimsede kalmasın bir damla yerin,
Sen kendi dünyanda sultan olacaksın.
Kayıt Tarihi : 12.04.2026 20:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!