Eksile Eksile Bittim Şiiri - Güven Tekin

Her menzilde bir yanım eksildi,
Geceleri uyuyamadım, nefesim kesildi.
Şimdi içimdeki ateş öyle büyüdü ki,
Hangi acıya dayanayım bilemedim.

​Ağlamak istedim, gözümde yaş kalmadı,
Binlerce şiir yazmış bir Güven...
Hayatım mı, kaderim mi benden çok şey aldı,
Gülüşlerimi çaldı benden.

​Umudumu çaldı yüreğimden,
Şimdi de hayallerimi çalmak istiyor.
Artık içimden düşünmüyorum,
Kendi kendimle konuşuyorum.

Ne haldeyim ben bile bilmiyorum,
Bu gidişat iyi değil, onu biliyorum.
​Kime el uzatsam vefa beklerken,
Bir darbe daha aldım erkenden.

Yoruldum artık bu sahte renkten,
Gönül kapımı vuranı bilmiyorum.
​Yol bitti, tünel karanlık, ışık uzak,
Her köşe başında kurulmuş tuzak.

İnsan insana bu kadar mı uzak?
Kime neyledim, ben de bilmiyorum.
​Dertler sırayla dizildi serime,
Kimse merhem olmadı derin derdime.

Gurbet yuva oldu kendi kendime,
Nereye gider bu yol, bilmiyorum.
​Dizlerimde derman, gözümde fer yok,
Şu koca dünyada sığınacak yer yok.

Gönül sarayım yıkık, mimarı yok,
Bu enkazdan nasıl kalkılır, bilmiyorum.
​Kelimeler bile küstü dilime,
Bakmıyor kimse şu garip halime.

Dikenler batıyor gonca gülüme,
Bülbülün feryadı niye, bilmiyorum.
​Zaman akıp gider, ömür tükenir,
İnsan bu dünyada neye güvenir?

Acı deryasında ruhum elenir,
Bu sabrın sonu selamet mi, bilmiyorum.
​Binlerce şiire gömdüm ahımı,
Kimse duymaz feryadımı, vâhımı.

Kader kime yazmış bu günahımı?
Eksile eksile bittim, bilmiyorum.