Nihal'im Sessizlik ve Işığın Dansı
Nihal’im,
Gözlerin bir şafak gibi; ruhumun en karanlık vadilerinde ışık arayan yıldız,
Sahnenin ışıkları ve hayranların fısıltısı,
Senin etrafında dönse de,
"Hiç Olduğum Yerden Sana"
Senin olmadığın bir yerdeyim.
Ama seni, en çok burada hissediyorum.
Belki de bu yüzden sana yazıyorum.
Nihal Hanımefendiciğim....
Aşk bazen bir limandır,
bazen kıyısız bir deniz.
Ve biz,
o denizde yitip giderken,
Nihal Hanefendiciğime
Sen kokan bir akşamdı…
Rüzgâr, ismini fısıldarken tenime,
Göğsümde usulca bir yangın büyüdü.
Gözlerin...
Gözlerinle başlar her sabahım,
Gülüşünle yıkanır içimin karanlığı.
Sensizliğe alışmıyor bu kalp,
Her atışın adı: Nihal… aşkın tanımı.
Gecenin sessizliğinde Nihal'im sen varsın,
Nihal'in gözlerinde karanlık bir orman,
Her bakışı bir derin yolculuk.
Biliyor muydun, teninle konuşur rüzgâr,
Sessizliğimizde çınlar gizli bir raks.
Sana dokunmak, bir dua okumak gibi,
Karanlık ve aydınlığın sırdaşı Nihal,
Sana baktım, sonsuzlukta bir nokta kaldım.
Seninle var oldu her şey, seninle yok.
Varlığın gülüşünde kayboldum.
Bir bakışınla çözüldü kainatın düğümü,
Gözlerin baktı, gönlüm yandı,
İki ayrı deniz tek dalgada buluştu.
Bu bir rastlantı değil, mukadderattı;
Sen var oldun, ben “eyvallah” dedim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!