GÖĞÜN TAMAMI NİHAL’İMDİR
(Nihali Tarz'da Hasret ve İtiraf)
Göğe baktım yine bugün,
Bulutlar Nihal yazmıştı gökyüzüne.
"Yarim Derdini Ver Bana" türküsünü dinliyorsun
Türküsünü dinliyor yarinin şimdi.
Senin yarin gözlerinin içine bakarak
bu türküyü söylüyordu göz göze
yarine eşlik ediyordun
Nihal’im — Varoluşun Nefesi
Nihal’im, sen
Bir sır gibi doğan sabahın ilk ışığında,
Kalbinin derinliğinde yankılanan bir bilgelik fısıltısısın.
Aklın, zamanın gölgesinde ışıldayan
Ey Nihâl, ey gönül mülkünün sultanı,
“Sevgili” sözü yetmez sana, dilsiz kalır bu dil…
Sende bahar, sende ezel, sende bir sonsuzluk var,
İçimde uçsuz bir deniz, bir sırlı hazine, bir kadim yol.
Sen, güneşin doğduğu ilk sabahın ışığısın,
Bir bakışın cümlesi,
Ki sırları nakşetti tenime.
Rastgele bir gülüşün kehanet,
Oldu bu yanan kalbimin kitabına.
Sen, Nihal, bir nehrin gizli akışısın,
Nihal’im
Sen, kollarıma hiç gelmemiş sevgili,
başlangıcından kaybolmuş sır,
hiç bilemedim hangi nağmeler
dokunurdu kalbine, Nihal’im.
Nihal’im,
Bazen sadece seni düşünmek bile iyi geliyor. Ama seni düşündüğümde, yüklerini de hissediyorum.
Seni nasıl biraz daha huzurlu hissedebilirim?
Biliyorum, senin de omuzların yorgun.
Ben sana yük olmak istemem, sadece yanında olmak isterim.
Yalnızlıkla Ahiret Nikâhım
Ben bir “Hiç”e âşık oldum, “O”nu “Hiç”te buldum.
Yalnızlığa, evet dedim; bir “Elest” bezmiydi bu.
Ne şahit gerekliydi, ne yüzük; sır idi mühür.
Balayımız, “Hâl” denilen bir zaman-ülâ’da geçti.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!