Her gün bir umutla seni bekledim
Rüzgârla savurdu beni hasretin
Gözyaşım anlatır derdini kalbimin
Sana olan sevdamı anlamadın
Dağ taş anladı sana olan sevdamı,
Bir sen anlamadın bu feryadımı.
Gökte yağmur oldu, bulutlar ağladı…
Anmam artık bu cihanda senin adını.
Sanma bu dünyada alırsın muradını,
Hatırlarım geceleri, soba sönmesin diye
Üşürdün ama sarardın, yorgan gibi üstüme
Küçücük bedenimle görürdüm dertleri gözlerinde
Bir ömrün feda edilişi yazıldı seninle anne.
Ne bahar bildin kendine, nede yazı yaşadın
Bir omuz arar insan, yükü ağır olduğunda
Bir ses, sessiz gecelerde yankılandığında
Paylaşacak ekmek, paylaşacak sır bulduğunda
İşte o zaman anlar, kim gerçek arkadaş aslında
Bir şiir deyip geçme oku
İçinde ne gizemler var
Bir sen var mesela
Öyle bir sen ki
Ne yazmakla biter
Nede anlatmakla
Bir dem çay gibi başlar sabahım
Gözlerin düşer buharına bardağın
Her yudumda sessizce seni ararım
Çayda dem aşkta sensin muradım
Seninle yürüdük sessiz sokaklarda
Adımlarımız aynı ritimde aynı yolda
Gözlerimiz anlattı bazen bir bakışta
Kalbimiz bağlıydı kan bağımızla
Bir al renk düşer sabaha,
Şehidimin alın terinden.
Göğe değen ona duadır
Bu milletin yüreğinden.
Bugün şayet varsa sevdiklerin
Onlar senin en büyük servetin
Çünkü dünya fanidir azizim
Kalır sadece güzellik izlerin
Zamanın omuzlarında
Hayatıma her daim rehber oldun
Yolumu aydınlatan ışık oldun
Sana dayanarak ayakta durdum
Elini omzumdan çekme babam
Ben gücümü daima senden aldım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!