Doğan Çeçen Şiirleri - Şair Doğan Çeçen

Harika seçim!
O hâlde geceyi biraz daha derinleştirelim…
Işığı söndür, sesi kısma… çünkü şimdi:

Gece Serisi / 5. Bölüm:
Gecede Unutulmuş Bir Mektup

Gecede Unutulmuş Bir Mektup

Bir zarf,
Bir dua gibi açılmamış yıllardır,
Üzerinde senin adın…
Benim yazım…

Bölüm 9 – Gecenin En İçten Duası

Gözlerimi kapattım bu gece,
İlk kez unutmamak için dua ettim.
Çünkü unutmak, yokluğun yalanıydı bana.
Ve ben seni en çok yokken hatırlıyordum.

Bir kalbe geç düşenlerin, yandığı yerden yazdığı…

Bu, zamanın içime sızdığı o geç kalmış mektuptur sana.
Elim, gözlerimin önünden çekilmiş bir perde gibi titreyerek yazıyor bu kelimeleri.
Her hecesi, içimde saplanmış bir sızı,
Her cümlesi, geçmişin dilinden düşmüş bir ağıt…

Gelmene gerek yok…
Ben çoktan çıktım o yangınlı şehirden,
Çay soğudu, manzara ezberlendi,
Bir “canım” uğruna kalbimi pazara serdim.

Bölüm 10 – Geriye Yalnızlık Kaldı

Birlikte susmayı öğrendik önce,
Kelimesiz konuşmaların kıyısında
Bakışlarımızla kurduk cümleleri,
Ve sonra…

Hiçbir kadın,
bir vedanın hayaliyle başlamaz sevdaya.
Her dokunuşunda "son olsun" der içinden,
"Bu defa yarım kalmasın."
Kalbiyle sever,
yüreğiyle güvenir,

Bazen bir veda,
Bin merhabanın hatırasıdır…
Giderken bıraktığın gölgen hâlâ kapımda,
Ve ben her gün sen geliyormuşsun gibi

Bir gölge düştü yüreğime,
Kutsal ve lanetli bir sır gibi,
Sen vardın, yoktun,
Dilimde bir kelime, kırık ve eksik.

İnancım sarsıldı, sensizliğin fırtınasında,

Karanlık çökerken gecenin en sessiz saatinde,
Gözlerimde kalan son ışık, senin hatıran.
Bir damla yaş süzülür sessizce yanağımda,
Ve kalbim hâlâ seni arar, bekler sabırsızca.