Doğan Çeçen Şiirleri - Şair Doğan Çeçen

Cennetten Düşen Kalp

Bir melek misali süzülürken gökyüzünden,
Sessizce çarptı kalbim yere, kırık kanatlarıyla.
Cennetten düşen bir kalp gibiydin sen,
İz bırakarak gittin, yakamda sönmeyen bir yangın.

Ben de bir çocuğum,
Dünyanın her köşesinden,
Karanlıkta değil,
Işıkta büyümek isterim.

Çok Sevmek Aşkı Kurtarır mı?

​Ben bu sorunun koynunda büyüttüm hayallerimi,
Bir ömrü bir isme feda ederken,
Hiç düşünmedim kalbimin kaç parça olacağını.
Göğsümde çarpan o amansız saat,

Ben bir deli şairim,
Aklı olmayan bir yüreğin gölgesinde doğdum.
Kelimelerim, zincirlerini kırmış mahkûmlar gibi
Kaçıyor kağıttan,

Bir gün sustum.
Kelimeler önümde diz çöktü,
Çünkü ben artık söyleyecek hiçbir şey bulamıyordum.
Söz bitince kalp konuşurmuş,
Kalp bitince aşk…

Denize Haykırılan Rüya

Aşk Kokan Kelimeler Kulübü

Bir gece rüya gördüm,
Uykunun eşiğinde bir sırrı fısıldadı yıldızlar,

Beyaz önlüğün altında bir insan saklı,
Bilimin gücüyle savaşırken çaresizliği,
Kalbinin derinliklerinde bir sır saklar,
İnancın ve umudun ince ipini tutar.

Beyaz önlüğün içinde,
Soğuk hastane koridorlarında yürürken,
Bir an durur, gözleri tavana bakar,
Ve içten bir dua yükselir sessizce.

Yedi kat gökten indim bir buse uğruna,
Aşkın kutsal kitabını yazdım elif elif;
Habersiz kalmasın dünya varlığı,
Kalbine nakşettim ilâhî sırları gizli gizli...

Kılıcımda şimşek yok, gül filizlenir,

Tanıtayım kendimi bir kez daha,
Ben, dostluğun nefesiyle yazan yürek,
Ben, yalnızca arkadaşa kalkan olan kalemim.
Kapalıyı açıp, gönülleri birleştirenlerdenim,
Yanlış bilenler bilsin, dostluk namustur, susturamazsınız beni.