Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Derin bir uykuya dalmaktı umudum,
Karanlık kuyuların en derinine düştüm.
Endazesiz, şirazesi olmayan,
Öylesine kara bir delik ki,
Gözlerimin şavkı yetmez,
Haykırsam sesimi kimsecikler duymaz.

Neye, niçin herhangi bir zaman,
Dokunup koklasam,
İçimde çürüme tedirginliği, çürümüş korkusu,

Saplantı, can sıkıntısı, hastalık mı,
Saklandığım yalnızlıklar mı yoksa?

Ağzımı, burnumu, dudaklarımı bir maske tutuklamış
Güzel, çirkin, zengin, fakir, erkek, kadın çocuk dememiş,
Altında biriken öfke, korku, usanç, isyanları tetikler,
Sevdalıklarla öpülmüş dudaklar şimdi küsmüşler,

Zaman oluyor kuşkulanıyorum,
Derinden tuhaf bir sesle uyanıyorum,
Karamsar bir melodinin notalarını,
Hatırlatıyor sanki rüzgarın ıslıkları,

Hüzünler aşklar ayrılıklar özlemler
Kromozomudur şiirlerimin
Kentin en kalabalık meydanında
Ağlayan bir tambur sesi,

Küçük Çoban

Aklım yabanda koyun otlatan,,
Küçük çobanda kaldı.

Çelimsiz bedeninde kocaman bir baş,

Tesadüftü belki anlayamadım,
Bir bilge ile tanış oldum,
Hüzünlerle dolu gönlümü,
Açtım ona,
Sordum, neden diye?

Pencere önünde oturmuş yorgun, bıkkın,
Benzi solmuş, sararmış,
İçin, için çürüyen çile yumağı kadınlar,
Çatlamış dudaklarında sigaralar,

Kısa devrelidir yaz aşkları,
Mavi sularda göz kamaştırırlar,
Su perileri gibiler günümüz kızları,
Büyüleyen bir güzellik var onlarda,
Göz kırpıyorlar sanki parlak yıldızlar,

Yaktılar sevgili gibi uğurladığımız gemileri,
Yıktılar beni sana kavuşturacak köprüleri.
Sana çıkan tüm yolları çıkmaz sokak yaptılar.
Köşebaşlarına diktiler yedi başlı ejderleri.

Ördüler aramıza kalın yüksek duvarlar.