Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Şairin kalesi düştü
şair çıplak
soyun hatıralarından sende
sen çıplak
şair çıplak
iki çıplak bir hamama yaraşır.**

Çaresizliğimi kemiriyorum dişsiz bir fare gibi,
Yaşlı cambaz gibi titriyor ellerim, ayaklarım.
Düştü, düşecek önüme Azrail'n tırpanlı gölgesi,
Helalleşmeliyiz artık vakit daraldı dıostlarım.

Doğum, yaşam ve ölüm; üç perdelik bir oyun.

Bir isteğim var senden
Özel ulağım olur musun?
Beni sen anlat onlara,
Sensin beni anlayan, en iyi tanıyan,
İçe kapanışlarımı, susuşlarımı,
Geriye çekilişlerimi yaşayan,

O Seven Biri
Bir adam oracıkta duvara yaslanmış ağlamaklı,
Radyoda buğulu sesiyle bir kadın şarkı söylüyordu.
“Günleri sayamadan geldi geçti aylar, yıllar,
Kimleri unutmadık ki, kimdi geride kalanlar”

Sonsuzluğa uzanan tüm yollara
Adını yazıyorum.
Hangi yoldan geçersen geç,
'Seni seviyorum' okuyacaksın.
Çınara yazar gibi aşkımın adını,
Kalbime büyük harflerle kazıyorum.

Gözümün nuru, caanım efendim.
Ne sesini duydum, ne yüzünü gördüm.
Bana bu yaptıkların reva mı?
Kalbimin aşk perisi, serv-i revanım.
Ruhum senin esirin, perişanım

Bu bendeki hiçbir kalıba sığmaz aşırı duygusallık
Seven yüreklerin atışına
Bir köpeciğin hüzünlü bakışına
Hazırım her an volkan gibi patlayıp ağlamaya

Sonbaharın hüznü
Sensizliğin soğuk kışı
Neşesiz geçen bahar

Bir kasırga misali esip gürledin
Acısı ne kadar derinde olsa da
Ruhumu, bedenimi peşinden sürükledin
Kahreden mutsuzluğun tutsağı kalakaldım.

Ezilmiş bir yürek sorguluyordu,

Yâre Mektuplar – II

Dağ rüzgarları kokunu getirdi bana
Son çiçekler açtı hazan bahçelerinde
Bir bilinmeyende uyanıyorum sabaha isteksiz
Sevdamı anlatmalıyım sana, aşk doğuran iklimleri