Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Buzul devri sanki buz tuttu her yanın,
Tunç yerine taştan bir heykel oldun.

Sıcak kentlerinden Anadolu’nun,
Çıkıp düştün yollara,
Gide gide şımarık Avrupa’nın,

Gölgeler Düşerken Sulara
Usul, usul açarken perdelerini gece,
Güneşi gördüm denizin ufkunda
Kızıl pelerinini giymişti.
Ortalıkta kimsecikler yoktu,

Dün gece boğazıma kadar efkara battım
Ne yapsın yani zavallı sığamadı içine
Bir hercaiye nasıl gönül verdiğimi andım
O kadar bendeydin benimleydin ki gece
Nefesin yüzümde fırtına koptu kopacak

Uykusuz geçmiş gecelerden
Yorgun bir nehir gibi akıyorum sabahlara
Uyumakla gönül yaraları şifa bulmuyor ki,
Çin seddi gibi sıralı dertler duruyor yerinde,
Kırılmış bekliyorum bitmişliğin kıyısında,

Sevdanın kokusu sevgiliyi,
Aşkın kokusu dünyayı sarar,
Çıkmaz sokaklar yalnızlıkları, terk edilişleri,
Labirentler çıkışı bulamayan aşıkları anlatır.
Gölgeler yorgundur izlere bakarak yürümekten,

Menekşeli tatlı bakışlar,
Güzeller güzeli o gözlerin,
Yolunu gözleyen, özleyen,
Seven sevilmeyi bekleyen,

Alev alev yanıyorken gece
Bir izbesinde gördüm seni
Gece değildi alev alev yanan
Senin kömür kara gözlerindi.

Koca koca, gözü kara asi bulutlar,
Göğümüzün tarlalarını karartmaya geliyorlar,
Bir idik, beş on yüz bin olup yetiştik,
Erdik dikildik hışımla karşılarına,
Büyük Ayı ile topladık binlerce yıldız

Ne yaptımsa olmadı
Ne kadar denesem de tutmadı
Gecelerin gizemi örümcek ağlarını
Bir türlü çözemedim.

Yalnız kalmış hüzünlerin anlamı ne,
Tanıksız aşkları kimler kutsar?
Kelimeler niçin saklanırlar,
Derin denizlere dalmaktan korkmayanlar
Bir damla yağmurda boğulurlar,