Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Paslı günlerin ortasındayız umutsuz ve şaşkın,
Gökyüzünde ürperten kapkara bulutlar rüya mı?
Bir heyecan dalgasına kapıldım gidiyorum,
Huzursuzlukla büyüyen yalnızlık duygusu içim dışım,

Gel bu gece,,
İşte bak!
Bu bana verdiğin saat,
Zamanı durduralım seninle
Uzatsan alev dudaklarını

Gözümle okşar seyrederim batan güneşi,
İnleyen nağmelerle süzülse de hüzün,
Aynalara düşer yıldız, yıldız binlerce,
Gece ve altın tozlu sabahların binlercesi,

Ateşe attım yüreğimi günahı kabulüm.
Gecenin bi yarısında düşlerini çaldım.

Çözülür ipek bir yumaktan,
Dökülür omuzlarına başak rengi saçlar,

Asuman ‘a…

Göklerin Kızı
Asuman ‘a…

Ayda yıldızlarda nağmeler içtim Ney’den,

Buzul devri sanki buz tuttu her yanın,
Tunç yerine taştan bir heykel oldun.

Sıcak kentlerinden Anadolu’nun,
Çıkıp düştün yollara,
Gide gide şımarık Avrupa’nın,

Gölgeler Düşerken Sulara
Usul, usul açarken perdelerini gece,
Güneşi gördüm denizin ufkunda
Kızıl pelerinini giymişti.
Ortalıkta kimsecikler yoktu,

Dün gece boğazıma kadar efkara battım
Ne yapsın yani zavallı sığamadı içine
Bir hercaiye nasıl gönül verdiğimi andım
O kadar bendeydin benimleydin ki gece
Nefesin yüzümde fırtına koptu kopacak

Uykusuz geçmiş gecelerden
Yorgun bir nehir gibi akıyorum sabahlara
Uyumakla gönül yaraları şifa bulmuyor ki,
Çin seddi gibi sıralı dertler duruyor yerinde,
Kırılmış bekliyorum bitmişliğin kıyısında,

Sevdanın kokusu sevgiliyi,
Aşkın kokusu dünyayı sarar,
Çıkmaz sokaklar yalnızlıkları, terk edilişleri,
Labirentler çıkışı bulamayan aşıkları anlatır.
Gölgeler yorgundur izlere bakarak yürümekten,