Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Daha önceleri duyduğum hiç görmediğim,
Söktüm kökünden yüreğimdeki dikenleri,
Hiç yazılmayan mektuplara cevap bekliyorum.
Duvar resimlerimi kurşuna dizmişler,
İşte şafak söküyor kar çiçekleri açmış,

Okurken, “ böyle şiir mi olur? “
Diyecekler çıkacak,
Olur, olur!

Yolumu kesiyor perdelerden sızan ışıklar,
Soruyorlar nereye böyle?

Aşığım diyorsan sevgiliye vermelisin yüreğini,

Dışarıda zemheri kol geziyor,
Hava öyle bir soğuk,
Gecenin son adımları,
Vardı varacak yeni bir yıla,
Gökyüzü aydınlık

Dumanlı dağların yarlarından,
Taşlı dikenli patikalarını geçip geldi.
Kucak dolusu anılarıyla,
Küller içindeki közlerin ışınlarıyla,
Yürüdü yapayalnız yarı üryandı,

Umudum kalmadı sevdadan aşktan yana,
Kol kola, sarmaş dolaş, el ele yürüyenleri,
Kıskanıyorum!
Ellerim cebimde başım öne eğik,
Bir tanıdık, dost, arkadaş bu halimi görecek,
Bu ne hal(?) diye soracak,

Ne kadar duru
Ne kadar parlak
Karşı tepede yanan
Gizemli ışık
Aşağılarda uyuyan
Körfeze sevgiyle bakan

Taş plaklarda saklı kalmış anılarım var,
Rüyaları gazete küpürlerinde tabir ediyorum.
Yüreğin viranesinde örselendi sevdalar,
Her mevsimde bir başka düş başka gerçek,
Hep o alaca bulutlar karartıyor ruhumu,
Gecesefalarıyla yeşeren umutlar gecede kaldı,

Gördüklerimin görünmeyen yüzü, şiir
Minnet borçluyum beni terk etmeyen kaleme
Mısralarıma hamile kalan, ışığı özleten gecelere
Okuyan gözlere, dizeleri dua gibi mırıldanan
Dilime, çatlayan dudaklarıma teşekkürlerimle!

Sevinçle, coşkuyla koştum,
Mektubunu aldım postacıdan,
Öptüm başıma koydum,
Kutsalım gibi okşadım,
Sevgiyle açtım zarfı usulca,