Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Başında sensin,
Sonunda sen,
Tüm yazıtlar
Seninle başlıyor,

Özlem dağ gibi büyür yokluğunda,
Sus! Bir nakarat su kuşunun ağzında,
Vadilerin yeşil serinliğinde,
Burcu burcu sesin duyulur,
Hep aynı acele,

Perdesiz penceremin camları,
Aynalar kadar temiz olsun,
Hep pırıl, pırıl parlasın,
Güneş girsin içeri ısıtsın içimi,
Günüm aydınlansın,

Bu bendeki hiçbir kalıba sığmaz aşırı duygusallık
Seven yüreklerin atışına
Bir köpeciğin hüzünlü bakışına
Hazırım her an volkan gibi patlayıp ağlamaya

Sonbaharın hüznü
Sensizliğin soğuk kışı
Neşesiz geçen bahar

İnişlerim, çıkışlarım ,kaçışlarım, saklanışlarım,
Aşklarım, aldanışlarım, tükenişlerimde oldu.
Bir dünya var ki, içi boş kocaman bir dünya,
Ses yok, seslenen yok, nefes almak zor mu zor,
İşte bu benim dünyam özenilecek bir yaşam mı?

Yar Neyleyim

Ben beni ezelden beri sen bildim.
Gün, gün eriyen bir cevher gibiyim.
Cefanın bini bin para ömrümce çektim.
Aşksız, meysiz canı neyleyim yar neyleyim!

Bir kasırga misali esip gürledin
Acısı ne kadar derinde olsa da
Ruhumu, bedenimi peşinden sürükledin
Kahreden mutsuzluğun tutsağı kalakaldım.

Ezilmiş bir yürek sorguluyordu,

Yâre Mektuplar – II

Dağ rüzgarları kokunu getirdi bana
Son çiçekler açtı hazan bahçelerinde
Bir bilinmeyende uyanıyorum sabaha isteksiz
Sevdamı anlatmalıyım sana, aşk doğuran iklimleri

Öylesine insafsız, kalpsiz,
Zalimce gelip geçtin ömrümden
Her adımında sevi eriyip aktı gönlümden
Beni bende hapseden buz kesen nefesimde
Aşkına köle etmek isteyen acımasızlığınla
Kalemimin ucunda sözlerimi kana bulayarak