Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

şehvetle açmış kollarını gece
sokulgan, kışkırtıcı
ve de arsız
siyah tırnakları sırtımda çizgi...
ensemde iğrenç nefesi
bir vampir kokusu

Sizler köhnemiş serseri sokaklar
Duvar yazılarında sere, serpe aşklar
Dumanlı meyhanelerde damardan ezgiler
Ahlar, oflar sarhoş kavgaları
Şişeler hasta, kadehler yorgun
Denizlerin çakılı mıydım?

İçim titriyor sesim boğuluyordu
“Seni seviyorum “ dedim ya
Özür diliyorum senden
Utancım özrümden daha büyük
Hançer kaşlarını çatma
Kötü bir söz söyleme sakın

İçim kavruluyordu susuzluktan çöldeydim sanki
İçinde gökyüzü gülen bir bardaktan içeceğim hayatı
Tanıklık edecek habersiz gök, şaşıracak bardak
Art arda boşalacak kadehler gibi ve yeniden dolacak
Son bardak bitene dek hiç ayrılmadı yanımdan
Burnunu çeke, çeke ağlıyordu içimdeki çocuk

Yedi düvelin bombaları, ağır toplarıydı sanki
Sayısız salvolarla yer gök günlerce gürleyip inledi.
Deli bozuk akan suların topu akmaz oldu anda.
Ay gibi dondu kaldı sıcak gülüşleri güneşin.
Boyunları eğildi altın başak demetlerinin.
Denizler, göller, nehirler titrediler yataklarında.

Kırmızı bir gül düştü yere
Yanına iki damla kan
Üç, beş damla daha

Şimdi viran olmuş, şu ıssız bahçede,
Yıkık, dökük harabeye dönmüş bu evde,
İnsanlar yaşıyordu bir zamanlar,
Okurdunuz mutluluğu dost gözlerinde.

Kuş seslerine karışırdı, şen çocuk sesleri,

Bu cennet vatan da,
Cehennemi yaşadık biz.
Kardeşi kardeşe düşürdük,
Evladı babaya düşman ettik biz.
Öğretmeni öğrenciye öldürttük,
İşçiye fabrikaları yaktırdık biz.

Doğrularla, gerçekler yasalarımdı benim
Yalana, yalancılara karşı bayrak açtım
Aykırı adam oldu adım.
Çınar kadar olamadım
Bengisuyu bulamadı köklerim.
Uyku yasak gecelerime artık şafak doğmayacak

Beton boğazına sarılmış yeşilin.
Gökyüzü bir avuç kalmış.
Körfez...
Hani o kıyısına oturup
Hayaller kurduğum,
Yakamozlarına duygulu mısralar dizdiğim,