Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Ateşli bir hasta gibi sayıkladım durdum günlerce,
Saymadım kaç gece gözümü kırpmadan sabah oldu.
Ateşten damlalardı yakan yüreğimi sessizce.
Giden gelmiyor, ölenle ölünmüyor gerçek bu...
Hayat anlamsız bir kavga, yaşamaksa işkence.

Açma kapısını paslı yüreğimin.
Satır altları çizilmiş kitaplar,
Ve hüznün asılı kaldığı perdeler,
Artık unutmağa mahkum,
Koca göbekli Papağan...
Sakız kokulu mendillerde kurumuş gözyaşların.

Kalk ben geldim.
Gördüğün hayal değil gerçeğim
Artık yazmayacağım demiştim.
Yazdığım, yazacağım son şiirimdir benim
Ayrılığın yakan ateşini,
Aklımı sınayan yalnızlığımı

Geceler mutantan bir yaşamın simgesiydi
Biz sevmiyorduk çünkü çok kısaydılar / uyandığımızda
Mum gibi eriyip sönmüş mumların arasında
Sabahlar uçsuz bucaksızdı bizim için
Hele bir penceremizi araladığımızda
Yağmur kokusu dolunca odamıza

Bir başınasın artık odalarda yapayalnız
Kırık bir oyuncak gibi bir köşede unutulmuş
Ne gelenin olur bundan sonra ne gidenin
Duvarlar sana bakar sen kapılara, tavana
Gönlünün güvercinleri terk edip uçup gitmişler
Eskiciler, dilenciler bile çalmayacak kapını

Kıyıdaki Kulübe


Senden sana, seni aşarak geliyorum
Can evimde bir tek sen olacaksın
Bilmem ki can bu kadarı sana yeter mi?

Adın,
Soyadın
Tescilli...
Yüzün
Sakallı, sakalsız
Bildik.

Yankılanır yalılarda boğazı seyre dalan teknelerin sesleri,
Kıyı meyhanelerinde akşamcı masalarına meze olurlar,
Karadeniz uşağı balıkçıların korosundan heyamolalar.
Yol gözleyene,ekmeğe koşanların nefes kesen sevinci,
*
Gözleri mavi, yeşil saçlı, gümüş pullu büyülü güzeli

İnsanım,
Olmakla orantılı düşüncelerim
Uykulu gözlerle bakıp

Ben de senden ne varsa,
Sen de benden ne varsa,
Bırakalım öylece kalsın,
Herşey mazi de olsa.