Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Şarkılarda seni söyledim
Öykülere romanlara yazdım seni
Türkülerle seni çağırdım
Sen vardın şiirlerimde

Gittin!
Kimin canı yandı?
Aşkın bende kaldı,
Vurdun kalbimden,

Geçip karşıma oturmuş
Hiçbir şey yokmuşcasına
Şerefine kadeh kaldıran
Kendisini de aldatan, o

Ülkenin geçmişinde yatan zehirli kökler
Labirentlerinden çıktı karanlık tarih
Temmuz gecesini kızıla boyayan yangınlar
Havada alev kusan uçaklar, helikopterler

ÖNCE
Sen gittiğini sanıyordun önce
Oysa bendim senden önce giden
Hem de bir daha dönmemek üzere

Dinmez ER / Çeşme / 2017. 01. 26 /

Sorularıma cevap veremeyen çapsızlar,
Şairin kulağını çekmek istemişler:

“Otur yerine, sessiz ol, dinlemeyi öğren,
Herkesin etlisine sütlüsüne karışma,

Ne Yapmalı?

Şiirler zaman içinde sevgiliyi,
Şiirler raflar da sevilmeyi bekler.
Seçili dizeler okunmayı.
Şiirler benim aklım, fikrim, ruhum,

Uçarı çapkınlıklar yüklüydü bakışlarında.
Gökkuşağı aşk olmuştu gülen gözlerinde.
Dudaklarında arzu kıvrımları şehvetle dans ediyordu.
Dokunuşların değdiği yeri yakıp eriten alev toplarıydı

Yosun kokulu denizlerin ılık havasını getirmiştin bana,

Hayalleri gerçek kılmak,
Yeni hayaller kurmak için,
Kavuşmalıyız.
Aşkımı hasretinle yaşayamam
Kendi içine gömülmek eşiğidir ölümün

Kar örtüyor izleri,
Rüzgar döneniyor kuytularda,
Bir ağrılı sessizliktir,
Kucaklayan her yanı.
Öfkeyle geliyor gece,
Beyazlara bürünmüş kentin üstüne.