Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Seni sensiz sevmeye alıştım artık,
Korkuyorum söylemeye gel diye,
Aşk gel gitleri sonunda bitirdi beni,
Farklı hayatlar yaşasak da aslında birdik,

Yalan Çiçeğim

Unutmadığım
Kendi rengini bilmeyen güneş gibisin
Ruhumu aydınlattığından habersizsin

İnişlerim, çıkışlarım ,kaçışlarım, saklanışlarım,
Aşklarım, aldanışlarım, tükenişlerimde oldu.
Bir dünya var ki, içi boş kocaman bir dünya,
Ses yok, seslenen yok, nefes almak zor mu zor,
İşte bu benim dünyam özenilecek bir yaşam mı?

Başı avuçlarının içinde yabancı
Yürek acısını gömmüş toprağa
Şimdi ayrılamıyor başından yabancı
Bir zamanlar gözlerinin içi gülerdi,
Unuttun öğrenmedin mi gülmeyi?

Var mısın?
Yıldızları söndürelim bu gece
Denizleri estirelim deli, deli
Dalgalar kudursun!
Aysız, yıldızsız geceyi,
Karanlığa gömelim.

Çorak gönlümü serinleten vahasın,
Hüzünlü limanlardan kalkan,
Sarhoş gemiler gibi dalgalanan,

Sen beni en ince yerimden vurdun,
Başımı eğmeye, belimi bükmeye,
Zorladın beni…
Şimdi karşıma geçmiş af mı diliyorsun?

Kimler, kimler neler, neler istediler şairden,
Hep bir şeyler koparıp almayı başardılar,
Ben olmayı başaranda oldu başaramayanda,
Olan bana oldu sonunda var olan nem varsa,

Göğü seyrediyorum,
Yıldızların parlak çıplaklığını,
Birine diyeceklerim var.
Acıları ardıma katıp geldim,
O yüzden her akşam,

Sen aklıma düştüğünde,
Başta akıl kalmadı.
Yüreğimdesin,