Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Her gün uyuyup kalıyorum,
Olmayan işime geç kalıyorum,
Esbab ı mûcibe’si budur,
Beş parasız, çulsuz oluşum,

Bir isteğim var senden
Özel ulağım olur musun?
Beni sen anlat onlara,
Sensin beni anlayan, en iyi tanıyan,
İçe kapanışlarımı, susuşlarımı,
Geriye çekilişlerimi yaşayan,

Göğe uzanır elleri huşu içinde,
Sus olur konuşmaya varmaz dili,
Gözlerinde kıvılcımlar ateş saçar,
Sarılır sımsıkı öper O’nu yüreğinden.

Ne söylemek istesem sana,
Veya yazmak istesem,
Vazgeçiyorum sonra,
Uzun olur diye,
Şiir dilidir anlamları olur eder,

Her günün alacasında gelen,
Kulağımın pasını silen,
Yumuşak, sıcacık bir ses,

O Seven Biri
Bir adam oracıkta duvara yaslanmış ağlamaklı,
Radyoda buğulu sesiyle bir kadın şarkı söylüyordu.
“Günleri sayamadan geldi geçti aylar, yıllar,
Kimleri unutmadık ki, kimdi geride kalanlar”

Kavağa çıkmış balık,
Söğüt dalına yuva yapmış manda,
Ayakta ölen ağaçlar gibi,
Rakı şişesindeki adam;
Kim?
Benim,

İlk sesini duydum şırıl, şırıl akan su
Rüyalarımı süsleyen o sonsuz maviliği,
Karşı kıyı Avrupa, ben Asya iki kıtayız,
Ege’nin mavi sularında yüzen sedef adalar,
Yasaklı bakir koylar, masum insansız adalar,

Pazar sabahları erken,
Gelir odama,
Girer koynuma usulcacık.
Kedi gibi sokulgan,
Sarılır bana sıcacık.

Gece bugün görevine geç kaldı.
Neden diye sordum
Duymazdan geldi.
Göğe bak anla dedi sonra,
Günboyu yetmemiş gibi,