Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Şarkılarda seni söyledim
Öykülere romanlara yazdım seni
Türkülerle seni çağırdım
Sen vardın şiirlerimde

Gittin!
Kimin canı yandı?
Aşkın bende kaldı,
Vurdun kalbimden,

Geçip karşıma oturmuş
Hiçbir şey yokmuşcasına
Şerefine kadeh kaldıran
Kendisini de aldatan, o

Ülkenin geçmişinde yatan zehirli kökler
Labirentlerinden çıktı karanlık tarih
Temmuz gecesini kızıla boyayan yangınlar
Havada alev kusan uçaklar, helikopterler

ÖNCE
Sen gittiğini sanıyordun önce
Oysa bendim senden önce giden
Hem de bir daha dönmemek üzere

Dinmez ER / Çeşme / 2017. 01. 26 /

Sorularıma cevap veremeyen çapsızlar,
Şairin kulağını çekmek istemişler:

“Otur yerine, sessiz ol, dinlemeyi öğren,
Herkesin etlisine sütlüsüne karışma,

Şair elinde kalemi bir parça kağıt,
Sen ben hepimiz gibi yaşar, yaşamaz
Yer içer yatar kalkar uyur uyanır
Hepimizin göğü altında sokakta caddede
Ormanın yeşilinde, denizin mavisinde

Öyle Kolay Değil

Bir organ kısa devre yaparsa ne olur?
En iyimser sonuç arayışlar başlar.
Kendini bulmak için düşersin yollara,

Çaresizliğimi kemiriyorum dişsiz bir fare gibi,
Yaşlı cambaz gibi titriyor ellerim, ayaklarım.
Düştü, düşecek önüme Azrail'n tırpanlı gölgesi,
Helalleşmeliyiz artık vakit daraldı dıostlarım.

Doğum, yaşam ve ölüm; üç perdelik bir oyun.

Sonsuzluğa uzanan tüm yollara
Adını yazıyorum.
Hangi yoldan geçersen geç,
'Seni seviyorum' okuyacaksın.
Çınara yazar gibi aşkımın adını,
Kalbime büyük harflerle kazıyorum.