Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Eylülün onuydu
sene iki bin on altı,
Tanrı’nın lütfü, bir mucize,
Işık oldun, neşeler getirdin hanemize,
Elif elif esecek yeller güzelim

Ellerin gelir aklıma birden ellerini ararım,
Ellerimi ellerinde unuttuğumu hatırlarım.
Sahi neredesin şu anda, hadi çık gel!
Ellerini ver ellerimi getir bana…

Sinsi bir sıkıntı çöktü yüreğime,
Gün ışığına küser oldum.
Gecenin karasına karıştım.
Durup dururken, neden!

Bugünlerde aklım çok karışık dostlar,
Aklı evvel örümcek kafalılar
Sağdan sola yazmayı dayatıyorlar.
Kargacık burgacık anlamsız şeyler,
Arap’tan Türk’e intikal harflermiş.
Beyinleri karıncalanmış zavallılar,

Sana bir gizimi açacağım,
Kalbimde yalnızca senin izlerin,
Olduğunu bilmeni istiyorum.
Yıkılmış hayallerin sahibini,

En çok neyi severim?
En çok seni severim
Usul, usul yağan yağmuru
Onun hüznünü,
Tavlı ıslak toprak kokusunu

Duygularım, duygularım,
Benim arapsaçı duygularım.
Bazen sevgi dolu, bazense işkence,
Duygularım, ah duygularım,
Ah ile vah ile ömür tüketen,

Her gece rüyalarıma giriyor,
Düşler sarayının kilitlerini açıyorum.
Parıltılı pınarların arı sularında yıkanıyorum.
Ruhunu kiralamış sarayın umurunda değildi,
Kentin küflü sokaklarında dolanıp durdum.
Kimselerin haberi bile olmadı,

Adı kimsenin aklında kalmadı,
Öyküler yazdı çocuklar için,
Büyüklere masallar, denemeler
Tuğla kalınlığında romanlar,
Gazeteler dergilerde tefrikalar, makaleler,

Bir bardak daha koy masaya
Geç otur karşıma sende
Gözümü alıyor ışıkları söndür
Titrek bir mum ışığı yakışır bu sahneye
Ayda bir yüzünü gördüğüm
Mehtabı, uzak yıldızları sevmiyorum