Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

‘Balığın Evi’ adını koymuşlar denize,
Hangi sularda derelerde, göllerde,
Irmaklarda, denizlerde,ilk nerede
İnsan gözüyle hangi tarihte görüldüğünü

Sen bana Tanrı’nın bir lütfu,
Issız çölde yeşil vadi,
Serin bir vahasın,
Susuzluğuma billur pınar,

Terapi

Aklıma düşer bazen,
Kap ceketini vur kapıyı çık!
Adını bilmediğin görmediğin,
Tanımadığın insanların yaşadıkları yere,

Yürüdüğün yollar uzak sana yabancı,
Saatler rüyalar ülkesine çağırıyor seni,
Bilmiyorsun oralarda sana yer yok,
Oralar da sokaklar izbe, karanlık tehlike,

İntihar öyküleri yazdım.
Ölümün ilk adımlarında gördüklerimi,
Burun kıvıranları, büzülmüş dudakları,
Ne inandılar, ne beğendiler.

Kristaller gibi ışıdı güneş donmuş dallarda.
Buzlar çözüldü,çığ düştü,karlar eridi,dereler çağladı.
Isındı,soluklandı hayat başladı yumuşayan toprakta.
Kökler özlemle kıvrıldı,uzadı can suyuna erişti.

Tomurcuğa,çiçeğe durdu,çırılçıplak narin dallar.

Akşamüstleri ışıklarında
Yağmur bulutları
Dağlara kaçarken yakalanıyor
Çayırların çiçeklerin üstlerinden

Lanet okuyorum kirli acımasız işkenceci gecelere
Bir iblisin gölgesinde yaşamaktan kurtulmalı hayatlar
Unutulmuşlar kervanının şairlerini anmak,
Unutturulmuş şiirlerini unutturmamak andım

Uykular Haram

Mutlu sanıyoruz kendimizi aldatılarla,
Hırpalanmış yaralanmış yaşlı dünyada,
Akşamların gölgesi inerken gözlerime,
Zavallı dünyamızı bırakmalı kendi haline

Sararıp soluyor günler
Yapraklar güz kokulu şiirler
Bana bir yer vermedin yüreğinde
İç sesim faili meçhul oldu gidişinle