Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

Ser sefil olmuş bu millet
Tepemizde durur bir illet
Toplum hepten olmuş zillet
Canımız bize olmuş külfet

Güller, bülbüller öpüşür
İnsanlar neden savaşır, öldürülür?

Ay ve Güneş sevişir
İnsanlar neden dövüşür?

Bağı bahçeyi dolu vurdu
Meyveler dalında bozuldu
Bahar geldi açmaz çiçekler
Toprak ana inatla bekler

İnsan Yorulur

Bazen yorulur insan!
Herşey üstüne üstüne gelir.
Ve sen boğulduğunu hissedersin.
Bazen, hiçbir şey yolunda gitmez.

Geceye düşmüş, tüm ezberleri bozmuş bir deliyim
Sabaha kollarını açmış, gün ışığına koşar gibi
Koşuyorum zamanın derin dehlizlerine doğru
Gülüşlerini kaybetmiş, gamzesi çukur çocukların dudak buzuşunde üşüdüm
Çıplak gerçeklerin ayak izleri'nde yürüdüm

Bu hangi devrin insanı keke!
Özümün, sözümün kalmamış ki
hiç bir hükmü...
Yüzüme gülenler,
Boynumdan takar ipi...

İSMAİL'İN CEMALİ

Siluetinde kendini görmektir
Anlatılmaz İsmail'in cemali
İnanılmaz naiftir, fazilettir
Anlatılmaz İsmail'in cemali

Hani sevgi, aşk diyorsunuz ya;
Hiç biriniz gerçek sevmiyorsunuz
Hepiniz ısmarlama seviyorsunuz
Karakaş karagöz arıyorsunuz
İnce belli, zarif, çekici, seksi
Sarışın, esmer, kumral

Hayat siyah beyaz bir resimdir
Ömür savruk bir mevsimdir
Sevda yurekte tüten sevgidir
Güven hiç bitmeyen süreçtir
Hasret bağrında ki içtenliktir

Hayatın süzgeci

Hayatın süzgecinden geçiyor zaman
Ağaçlar çırılçıplak/yapraklar savruk
Üşümüş göğün göğsünde asılı mavi
Düşüyoruz dünyanın eteğinden bir bir